Ugoda frankowa a dalsze roszczenia wobec banku

Table of Contents

Krótka odpowiedź: podpisanie ugody nie daje jednej odpowiedzi dla wszystkich spraw

Czy po podpisaniu ugody frankowej można dochodzić dalszych roszczeń od banku? To zależy od treści dokumentu, zakresu wzajemnych ustępstw, sposobu przedstawienia konsekwencji frankowiczowi oraz wykonania ugody przez bank. Art. 917 i 918 Kodeksu cywilnego regulują funkcję ugody i szczególne zasady błędu (źródło: Kancelaria Sejmu, Dz.U. 2025 poz. 1071).

Czy ugoda frankowa zawsze zamyka drogę do sądu?

Nie, automatycznej odpowiedzi nie ma, ponieważ najpierw trzeba ustalić, jakie roszczenia strony rzeczywiście objęły porozumieniem.

Ugoda może skutecznie porządkować spór dotyczący kredytu powiązanego z CHF, ale jej podpisanie nie pozwala bez dalszej analizy przyjąć, że wygasły wszelkie obecne i przyszłe roszczenia. Inaczej ocenia się kwotę wyraźnie rozliczoną w ugodzie, inaczej roszczenie, którego dokument nie obejmuje, a jeszcze inaczej sytuację, w której bank nie wykonał własnych obowiązków.

Roszczenie objęte ugodą to roszczenie opisane w jej treści, załącznikach albo wyraźnie objęte wzajemnymi ustępstwami stron.
Roszczenie pozostające poza ugodą może dotyczyć innego okresu, innej podstawy albo zdarzenia, którego strony nie uregulowały.
Roszczenie z niewykonania ugody przez bank powstaje wtedy, gdy bank nie realizuje świadczenia lub rozliczenia przewidzianego w porozumieniu.
Ugoda sądowa może wywoływać skutki procesowe i egzekucyjne inne niż ugoda pozasądowa.
Oświadczenie o zrzeczeniu się roszczeń wymaga odczytania wraz z definicjami, wyłączeniami i załącznikami.

Od czego zależy ocena dalszego roszczenia?

Ocena zaczyna się od porównania konkretnego żądania z literalnym zakresem ugody, a nie od samej nazwy dokumentu.

Redakcja Poradnika Frankowicza pod nadzorem r. pr. Katarzyny Adamskiej traktuje ten temat jako decyzję prawną i finansową, nie jako obietnicę kolejnej wygranej. Przykładowo: ugoda może obejmować rozliczenie salda i rat zapłaconych do dnia podpisania, ale nie rozstrzygać jasno późniejszego błędnego księgowania przez bank. Taka różnica może mieć znaczenie, lecz nie przesądza wyniku sporu.

Co dokładnie zamyka ugoda frankowa?

Ugoda frankowa to porozumienie kredytobiorcy i banku, charakteryzujące się wzajemnymi ustępstwami, określonym zakresem sporu oraz celem usunięcia niepewności lub zakończenia konfliktu. Taką funkcję ugody opisuje art. 917 Kodeksu cywilnego, aktualny w tekście jednolitym ogłoszonym w Dz.U. 2025 poz. 1071.

Jak ustalić, które roszczenia kredytobiorca objął ugodą?

Najpierw należy odczytać definicję „roszczeń”, okres rozliczenia, kwoty oraz każde oświadczenie kończące spór.

W praktyce jeden dokument potrafi zawierać kilka warstw. Pierwsza określa, jak bank przelicza kredyt. Druga wskazuje kwotę rozliczenia. Trzecia zawiera zrzeczenie się roszczeń wobec banku. Czwarta odsyła do załącznika z historią spłat. Pominięcie któregoś z tych elementów może prowadzić do błędnej oceny.

Sprawdź, czy ugoda wskazuje konkretną umowę kredytu, numer rachunku, datę zawarcia i okres objęty rozliczeniem.
Ustal, czy dokument opisuje wyłącznie roszczenia już znane, czy także roszczenia przyszłe lub nieujawnione.
Porównaj saldo i kwotę rozliczenia z załączoną historią spłat oraz potwierdzeniami przelewów.
Odczytaj definicje słów „spór”, „roszczenia”, „zwolnienie” i „zrzeczenie” w całym dokumencie.
Sprawdź, czy ugoda odwołuje się do pozwu, reklamacji, mediacji albo toczącego się postępowania przed sądem powszechnym.
Ustal, czy osobne oświadczenia podpisane tego samego dnia rozszerzają zakres porozumienia.

W analizowanych dokumentach sama formuła „strony uznają roszczenia za zaspokojone” nie kończy pracy. Trzeba odpowiedzieć: które roszczenia, za jaki czas, z jakiej umowy i na jakich warunkach. To właśnie treść, a nie nagłówek „Ugoda”, wyznacza punkt wyjścia.

„Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego” - Kancelaria Sejmu, Kodeks cywilny, art. 917, tekst jednolity Dz.U. 2025 poz. 1071.

Co oznacza zrzeczenie się roszczeń wobec banku?

Zrzeczenie się roszczeń wobec banku to oświadczenie o rezygnacji z dochodzenia określonych żądań, którego zakres trzeba ustalić z całej ugody.

Nie należy utożsamiać go automatycznie z cofnięciem pozwu, zrzeczeniem się zarzutu przedawnienia ani zwolnieniem z długu. Przykład pierwszy: konsument wycofuje pozew po zawarciu ugody, lecz ugoda nie zawiera wyraźnego zrzeczenia się roszczenia. Przykład drugi: dokument zawiera szerokie zrzeczenie, ale jednocześnie wyłącza roszczenia wynikające z niewykonania ugody. Skutki tych przypadków nie muszą być takie same.

Czym różni się ugoda sądowa od ugody pozasądowej?

Ugoda sądowa zostaje zawarta w toku postępowania przed sądem, a ugoda pozasądowa jest porozumieniem stron zawieranym poza sprawą sądową.

Element	Ugoda pozasądowa z bankiem	Ugoda sądowa z bankiem
Miejsce zawarcia	Najczęściej bank, kancelaria, mediacja lub korespondencja między stronami.	Postępowanie przed sądem powszechnym lub ugoda zatwierdzana w związku ze sprawą.
Skutek dla procesu	Może prowadzić do cofnięcia pozwu albo rezygnacji z jego wniesienia, zależnie od oświadczeń.	Zwykle wiąże się z zakończeniem toczącej się sprawy w zakresie objętym ugodą.
Wykonanie	Wymaga oceny zapisów umownych i sposobu dochodzenia wykonania.	Po spełnieniu warunków przewidzianych prawem może mieć znaczenie egzekucyjne.
Zakres analizy	Kluczowe są umowa, ugoda, załączniki i przepływy pieniężne.	Trzeba badać także protokół, pozew, oświadczenia procesowe i postanowienie kończące sprawę.

Rzecznik Finansowy wskazuje w materiałach edukacyjnych, że skutki ugody zależą od jej treści i rodzaju postępowania. Nie można więc zakładać, że dwa dokumenty nazwane identycznie dają taki sam rezultat (źródło: Rzecznik Finansowy, 2022).

Kiedy roszczenie może pozostawać poza zakresem ugody frankowej?

Roszczenie może pozostawać poza ugodą frankową, gdy porozumienie go nie obejmuje, dotyczy późniejszego zdarzenia albo wynika z niewykonania samej ugody przez bank. Decydują konkretne zapisy, cel porozumienia, załączniki i wykonane rozliczenia, a nie tylko brak jednej nazwy lub kwoty w tekście.

Czy można dochodzić roszczenia niewymienionego w ugodzie?

To zależy, ponieważ niewymienienie roszczenia wprost nie oznacza jeszcze, że nie mieści się ono w szerokiej klauzuli kończącej spór.

Przykład trzeci: ugoda wymienia raty pobrane do 31 grudnia 2023 r. i nie zawiera ogólnego zwrotu o przyszłych roszczeniach. Późniejsze rozliczenie może wymagać osobnej analizy. Przykład czwarty: ugoda obejmuje „wszelkie roszczenia wynikające z umowy”, ale załącznik wskazuje tylko określony okres. Powstaje wtedy pytanie o relację ogólnej formuły do szczegółowego rozliczenia.

Roszczenie dotyczące okresu wyraźnie wyłączonego z ugody może wymagać odrębnej oceny prawnej.
Roszczenie związane z inną umową kredytową nie powinno być automatycznie przypisywane do ugody dotyczącej jednego kredytu.
Roszczenie dotyczące opłaty nieobjętej rozliczeniem wymaga sprawdzenia, czy klauzula generalna nie obejmuje także tej opłaty.
Roszczenie o wykonanie obowiązku zapisanego w ugodzie ma inną podstawę niż spór o pierwotną umowę kredytu.
Roszczenie dotyczące późniejszego działania banku wymaga zbadania, czy ugoda regulowała takie zdarzenia na przyszłość.

Co zrobić, gdy bank nie wykonał ugody?

Pierwszym krokiem jest zestawienie każdego obowiązku banku z treścią ugody, datą wymagalności i faktycznym księgowaniem.

Przykład piąty: bank miał obniżyć saldo o wskazaną kwotę, lecz historia rachunku pokazuje inne saldo. Przykład szósty: bank zobowiązał się zwrócić nadpłatę w terminie 30 dni, ale przelew nie nastąpił. W obu sytuacjach punktem wyjścia nie jest ponowne liczenie całej umowy CHF, lecz ustalenie, co dokładnie bank przyrzekł wykonać.

Czy ugoda obejmuje zdarzenia powstałe po jej zawarciu?

To zależy od brzmienia ugody, ponieważ strony mogą opisać jedynie przeszłe rozliczenie albo próbować uregulować także skutki na przyszłość.

Nie należy wyprowadzać daleko idących wniosków z samego użycia zwrotu „ostateczne zakończenie sporu”. Prawnik powinien ocenić, czy dane zdarzenie było możliwe do przewidzenia, czy wynika z dawnej umowy, czy z nowego naruszenia obowiązku przez bank. Każdy z tych wariantów może prowadzić do innej oceny.

Czy postanowienie o rezygnacji z dalszych roszczeń zawsze wiąże konsumenta?

Nie, nie należy z góry zakładać ani pełnej skuteczności, ani bezskuteczności klauzuli. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-452/18 Ibercaja Banco wskazał, że rezygnacja konsumenta z ochrony może mieć znaczenie tylko wtedy, gdy zgoda była swobodna i świadoma (źródło: TSUE, 9 lipca 2020 r.).

Jakie znaczenie ma swobodna i świadoma zgoda konsumenta według TSUE?

Swobodna i świadoma zgoda oznacza, że konsument rozumie charakter rezygnacji oraz jej prawne i ekonomiczne następstwa w chwili zawierania ugody.

Sprawa C-452/18 Ibercaja Banco dotyczyła wykładni dyrektywy 93/13/EWG, a nie polskiej ugody frankowej. Nie wolno stosować tego wyroku mechanicznie. Jest jednak ważnym punktem odniesienia przy badaniu, czy konsument mógł realnie ocenić skutki zaproponowanego porozumienia.

„Konsument może zrezygnować z powoływania się na nieuczciwy charakter warunku umownego, pod warunkiem że jego zgoda jest swobodna i świadoma.” - Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, sprawa C-452/18 Ibercaja Banco, 2020.

Jasne wskazanie, z jakich roszczeń konsument rezygnuje, może wpływać na ocenę przejrzystości klauzuli.
Opis finansowych skutków ugody pomaga ocenić, czy konsument mógł podjąć świadomą decyzję.
Czas przeznaczony na zapoznanie się z dokumentem może mieć znaczenie jako element całokształtu okoliczności.
Możliwość zadawania pytań bankowi lub skorzystania z pomocy prawnej może być istotna dla oceny procesu zawarcia ugody.
Indywidualne negocjacje mogą różnić się od przedstawienia gotowego wzorca przez bank, ale same nie przesądzają sprawy.

Czy brak informacji o skutkach finansowych ugody może mieć znaczenie?

Tak, brak informacji może mieć znaczenie dla oceny świadomej zgody, lecz sam w sobie nie gwarantuje podważenia ugody.

Przykład siódmy: bank przedstawia jedną kwotę rozliczenia, lecz nie wyjaśnia sposobu przeliczenia salda ani skutku zrzeczenia się roszczeń. To sygnał do pogłębionej analizy, podobnie jak brak dostępu do projektu ugody przed podpisaniem. Sąd ocenia jednak całość dowodów, treść dokumentu i zachowanie obu stron.

Czy wzorzec banku wyklucza skuteczną ugodę?

Nie, użycie wzorca bankowego nie przesądza samoistnie o skuteczności albo nieskuteczności ugody.

Liczy się między innymi to, czy bank wyjaśnił treść klauzul, czy konsument mógł zgłosić uwagi oraz czy dokument pozwalał rozpoznać zakres rezygnacji. W sporach konsumenckich ochrona wynikająca z dyrektywy 93/13/EWG wymaga ostrożnej oceny, ale nie zastępuje analizy konkretnego przypadku.

Czy można uchylić się od skutków ugody z powodu błędu?

Tak, ale art. 918 Kodeksu cywilnego przewiduje wąską i szczególną podstawę uchylenia się od skutków ugody zawartej pod wpływem błędu. Błąd musi dotyczyć stanu faktycznego uznawanego przez obie strony za niewątpliwy, a prawdziwy stan musiałby zapobiec sporowi lub niepewności (źródło: Dz.U. 2025 poz. 1071).

Jakie przesłanki wynikają z art. 918 Kodeksu cywilnego?

Analiza wymaga ustalenia, czego konkretnie dotyczył błąd, co strony uważały za niewątpliwe i czy prawdziwy stan rzeczy zmieniłby sens zawarcia ugody.

To nie jest zwykłe niezadowolenie z późniejszego wyniku finansowego. Przykład ósmy: po podpisaniu ugody kredytobiorca uznaje, że hipotetyczne rozliczenie nieważnej umowy byłoby korzystniejsze. Sama różnica między wariantami nie dowodzi jeszcze błędu w rozumieniu art. 918 KC.

„Nie można uchylić się od skutków ugody z powodu błędu co do stanu faktycznego, który według treści ugody obie strony uważały za sporny albo niepewny.” - Kancelaria Sejmu, Kodeks cywilny, art. 918 § 1, Dz.U. 2025 poz. 1071.

Błąd powinien dotyczyć faktu, a nie wyłącznie późniejszej oceny opłacalności ugody.
Stan faktyczny powinien być uznawany przez obie strony za niewątpliwy przy zawieraniu ugody.
Prawdziwy stan rzeczy musiałby zapobiec powstaniu sporu albo niepewności stanowiących podstawę ugody.
Podstawa prawna, termin i materiał dowodowy wymagają indywidualnej oceny prawnika.
Treść ugody może wskazywać, które okoliczności strony uważały za sporne lub niepewne.

Czy późniejsze znalezienie dokumentów wystarcza?

Nie, co do zasady samo późniejsze odnalezienie dowodów dotyczących roszczeń objętych ugodą nie wystarcza do uchylenia się od jej skutków.

Art. 918 § 2 KC przewiduje wyjątek związany ze złą wiarą. Przykład dziewiąty: odnalezienie starego wyciągu bankowego po podpisaniu ugody wymaga zbadania, czy dokument dotyczy objętego nią roszczenia i czy zachodzą szczególne przesłanki ustawowe. Nie należy wysyłać oświadczenia o uchyleniu się bez oceny faktów i ryzyka.

Jak przeanalizować ugodę przed podjęciem dalszych działań?

Analiza ugody frankowej powinna łączyć dokument ugody, historię pieniężnych przepływów i ocenę ryzyka procesowego. Do rzetelnej oceny potrzebne są co najmniej umowa kredytu, aneksy, kompletna ugoda, historia spłat oraz dowody wykonania porozumienia; sama kalkulacja hipotetycznej nieważności pierwotnej umowy nie wystarcza.

Jakich dokumentów potrzebuje prawnik?

Prawnik powinien otrzymać komplet dokumentów, ponieważ pojedyncza strona ugody rzadko pokazuje pełny zakres wzajemnych ustępstw.

Umowa kredytu CHF wraz z regulaminem, tabelami kursowymi i wszystkimi aneksami pokazuje pierwotny stosunek prawny.
Podpisana ugoda wraz z załącznikami określa zakres rozliczenia i oświadczeń stron.
Projekt ugody przedstawiony przed podpisaniem może dokumentować przebieg negocjacji i różnice względem wersji finalnej.
Korespondencja z bankiem, reklamacje i pouczenia mogą mieć znaczenie dla oceny informacji przekazanych konsumentowi.
Historia spłat i potwierdzenia przelewów pozwalają porównać obietnicę ugodową z realnym rozliczeniem.
Dokumenty z postępowania sądowego są potrzebne, gdy ugoda sądowa doprowadziła do zakończenia sprawy.

Jak porównać rozliczenie ugodowe z możliwym roszczeniem?

Porównanie zaczyna się od zidentyfikowania celu ugody i aktualnego roszczenia, a dopiero później obejmuje liczby.

Przykład dziesiąty: bank rozliczył saldo po określonym kursie i wypłacił wskazaną kwotę. Analiza powinna sprawdzić, czy te działania odpowiadają ugodzie, czy wskazane roszczenie zostało objęte zrzeczeniem oraz jakie dowody potwierdzają rozliczenie. Kwota potencjalnego żądania nie jest automatycznie kwotą możliwą do odzyskania.

Wypisz obowiązki banku i kredytobiorcy zapisane w ugodzie.
Porównaj daty, salda, przelewy oraz oprocentowanie z dokumentami bankowymi.
Oznacz fragmenty dotyczące zrzeczenia się roszczeń i zakończenia sporu.
Ustal, czy obecne żądanie dotyczy starej umowy, samej ugody czy późniejszego zdarzenia.
Oceń dowody, przedawnienie, koszty sądowe i możliwe koszty strony przeciwnej.
Poproś o pisemne wyjaśnienie założeń kalkulacji oraz ryzyk, bez zapewnień o wyniku.

Jakie ryzyka i koszty trzeba ocenić?

Przed rozpoczęciem sporu trzeba ocenić wartość ekonomiczną sprawy, ryzyko dowodowe, przedawnienie, wynagrodzenie pełnomocnika i możliwe koszty przegranej.

Rzecznik Finansowy przypomina, że mediacja jest dobrowolna, a mediator nie rozstrzyga sporu ani nie udziela indywidualnej porady prawnej (źródło: Rzecznik Finansowy, 2024). To ważne także przy ugodzie: wybór reklamacji, negocjacji, mediacji lub drogi sądowej powinien wynikać z dokumentów, a nie z reklamy szybkiego rozwiązania.

Co zrobić, gdy analiza wskazuje na możliwe dalsze roszczenie?

Jeżeli analiza wskazuje na możliwe dalsze roszczenie, kredytobiorca może wybrać rezygnację ze sporu, żądanie wyjaśnień od banku, reklamację, negocjacje, postępowanie polubowne albo drogę sądową. Żadna z tych opcji nie gwarantuje rezultatu; wybór zależy od dokumentów, kosztów i okoliczności konkretnej sprawy.

Czy najpierw składać reklamację, czy pozew?

To zależy od celu działania, treści ugody i potrzeby uzyskania stanowiska banku, dlatego kolejność warto ustalić po indywidualnej analizie.

Reklamacja może pomóc wyjaśnić rozbieżność w rozliczeniu. Negocjacje mogą mieć sens, gdy strony chcą zmienić lub doprecyzować wykonanie porozumienia. Mediacja pozostaje dobrowolna, a jej podjęcie nie oznacza obowiązku przyjęcia propozycji ugodowej (źródło: Rzecznik Finansowy, 2024).

Rezygnacja z dalszego sporu może być racjonalna, gdy analiza nie wskazuje bezpiecznej podstawy roszczenia lub koszty przeważają nad możliwą korzyścią.
Wezwanie do wyjaśnień jest przydatne, gdy historia rachunku nie odpowiada zapisom ugody.
Reklamacja pozwala przedstawić bankowi konkretną rozbieżność, ale nie przesądza odpowiedzi banku.
Ponowne negocjacje mogą dotyczyć wykonania lub zmiany porozumienia, jeśli obie strony chcą rozmawiać.
Postępowanie polubowne wymaga dobrowolności, a mediator nie zastępuje pełnomocnika procesowego.
Droga sądowa wymaga oceny podstawy prawnej, dowodów, kosztów i ryzyka procesowego.

Jak wybrać kancelarię do oceny ugody frankowej?

Najpierw poproś o pisemne określenie zakresu analizy, podstaw rozważanego roszczenia, ryzyk oraz wszystkich składników wynagrodzenia.

Dobra rozmowa nie zaczyna się od obietnicy unieważnienia ugody. Powinna obejmować pytania o art. 917 i 918 Kodeksu cywilnego, wyrok TSUE C-452/18, koszty procesu, ryzyko zwrotu kosztów bankowi oraz dowody potrzebne w konkretnej sprawie. Pomocne mogą być materiały: pozew czy ugoda z bankiem - jak porównać warianty, jak policzyć korzyści i ryzyka ugody frankowej oraz jak wybrać kancelarię do sprawy frankowej.

Najczęściej zadawane pytania

Czy podpisanie ugody frankowej zawsze zamyka drogę do sądu?

Nie można odpowiedzieć automatycznie bez przeczytania ugody. Kluczowe są zakres roszczeń objętych porozumieniem, treść klauzuli zrzeczenia, informacje przekazane konsumentowi oraz to, jak bank wykonał ugodę. Każdy przypadek wymaga odrębnej oceny.

Czy można pozwać bank o roszczenie, którego ugoda nie wymienia?

Może to być rozważane, jeżeli roszczenie rzeczywiście pozostaje poza zakresem porozumienia. Trzeba jednak zbadać także szerokie klauzule ugody, jej cel, załączniki i okoliczności podpisania. Sam brak konkretnej kwoty w tekście nie przesądza sprawy.

Czy klauzula zrzeczenia się wszelkich roszczeń jest zawsze skuteczna?

Nie należy zakładać ani jej automatycznej skuteczności, ani automatycznej bezskuteczności. W relacji konsumenckiej znaczenie mogą mieć przejrzystość postanowienia, indywidualne negocjowanie oraz swobodna i świadoma zgoda konsumenta. Wskazówki w tym zakresie wynikają między innymi z wyroku TSUE C-452/18.

Czy brak informacji o możliwej wartości roszczeń pozwala podważyć ugodę?

Brak rzetelnych informacji może być istotnym elementem analizy świadomej zgody, zwłaszcza w świetle sprawy C-452/18 Ibercaja Banco. Nie stanowi jednak samodzielnej gwarancji podważenia ugody. Sąd ocenia całokształt okoliczności i dowodów.

Czy można uchylić się od ugody z powodu błędu?

Art. 918 Kodeksu cywilnego przewiduje szczególne, ograniczone warunki uchylenia się od skutków ugody zawartej pod wpływem błędu. Trzeba ustalić, czego dotyczył błąd, co strony uznawały za niewątpliwe i czy prawdziwy stan rzeczy zapobiegłby sporowi. To wymaga indywidualnej oceny prawnej.

Czy znalezienie nowych dokumentów po podpisaniu ugody wystarczy?

Nie, co do zasady samo późniejsze odnalezienie dowodów dotyczących roszczeń objętych ugodą nie wystarcza. Tak wynika z art. 918 § 2 Kodeksu cywilnego, z ustawowym wyjątkiem związanym ze złą wiarą. Zastosowanie wyjątku zależy od faktów i dowodów.

Co zrobić, jeżeli bank nie wykonał ugody?

Najpierw porównaj obowiązki zapisane w ugodzie z historią rozliczeń, saldem i przelewami. Dalsze kroki zależą między innymi od tego, czy była to ugoda sądowa, czy ugoda pozasądowa, oraz jakie mechanizmy wykonania przewidziano w dokumencie. Pomocny może być także materiał o tym, co dzieje się po zakończeniu sprawy frankowej.

Jakie dokumenty są potrzebne do oceny dalszych roszczeń?

Potrzebne są co najmniej umowa kredytu z aneksami, kompletna ugoda z załącznikami, historia spłat, wyliczenia banku, korespondencja poprzedzająca podpisanie oraz dowody wykonania porozumienia. Jeżeli wcześniej toczyła się sprawa, należy dołączyć pozew, odpowiedź banku, protokoły i dokument kończący postępowanie. Przed podpisaniem nowego porozumienia pomocny będzie też materiał co sprawdzić przed podpisaniem ugody frankowej.

Źródła i literatura

Poniższe źródła sprawdzono przed publikacją pod kątem ich urzędowego lub instytucjonalnego charakteru.

Klauzula informacyjna

Treść ma charakter wyłącznie informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej. Możliwość i zasadność dochodzenia roszczeń po ugodzie zależą od treści dokumentów oraz okoliczności konkretnej sprawy.

Przeczytaj również

r. pr. Katarzyna Adamska

Radca prawny z doswiadczeniem w sporach konsumentow z bankami. Tlumaczy sprawy frankowe jezykiem zrozumialym dla kredytobiorcy - z odwolaniem do orzecznictwa TSUE i Sadu Najwyzszego, bez obiecywania wygranej. Kazdy tekst pisze jako przewodnik po decyzji, nie oferte.