Czy każdy kredytobiorca frankowy może powołać się na ochronę konsumencką?

Krótka odpowiedź: ochrona nie przysługuje automatycznie

Status konsumenta w sprawie kredytu frankowego nie wynika z samego faktu, że kredytobiorca CHF zawarł umowę z bankiem. Art. 22¹ Kodeksu cywilnego wymaga zbadania celu konkretnej czynności, a Sąd Najwyższy w sprawie II CSKP 863/23 analizował kredyt, w którym co najmniej 96,58% środków służyło celom gospodarczym (źródło: Sąd Najwyższy, 2023).

Czy każdy frankowicz jest konsumentem?

Nie, ponieważ „frankowicz” to potoczne określenie osoby związanej z kredytem odnoszącym się do CHF, a nie kategoria prawna przesądzająca o ochronie konsumenckiej. Kredytobiorca może być konsumentem, przedsiębiorcą albo osobą, której sytuacja wymaga osobnej oceny w związku z celem mieszanym.

W praktyce redakcyjnej, prowadzonej pod nadzorem r. pr. Katarzyny Adamskiej, pierwsze pytanie nie brzmi: „czy umowa ma klauzule frankowe?”, lecz: „po co i w jakich okolicznościach podpisano tę umowę?”. Dopiero potem można rozważać znaczenie art. 385¹ Kodeksu cywilnego, dotyczącego niedozwolonych postanowień umownych.

• Osoba fizyczna kupująca mieszkanie dla własnej rodziny może działać poza działalnością gospodarczą, ale wymaga to potwierdzenia dokumentami i faktami.
• Przedsiębiorca finansujący lokal usługowy, wyposażenie gabinetu albo zobowiązania firmy może zawierać umowę bezpośrednio związaną z działalnością.
• Kredyt przeznaczony częściowo na dom, a częściowo na inwestycję wymaga ustalenia proporcji oraz znaczenia obu celów.
• Nazwa produktu bankowego, na przykład „kredyt mieszkaniowy”, nie zastępuje analizy wniosku kredytowego i faktycznej dyspozycji środków.
• Status konsumenta otwiera dostęp do określonych mechanizmów ochronnych, ale nie stanowi gwarancji wygranej ani nieważności umowy.

Co trzeba oddzielić od statusu konsumenta?

Status konsumenta i abuzywność konkretnego postanowienia to dwa odrębne zagadnienia. Nawet gdy kredytobiorca spełnia definicję konsumenta, sąd nadal ocenia treść umowy, okoliczności jej zawarcia, zgłoszone żądania oraz argumenty obu stron.

Zdanie możliwe do cytowania: ochrona konsumencka oznacza możliwość zastosowania określonych przepisów, a nie automatyczne unieważnienie kredytu CHF ani obietnicę zwrotu konkretnej kwoty (źródło: Kodeks cywilny, tekst jednolity 2024).

Jak ustala się status konsumenta w sprawie frankowej?

Status konsumenta ustala się przede wszystkim według chwili zawarcia umowy kredytu i jej bezpośredniego związku z działalnością gospodarczą lub zawodową osoby fizycznej. Art. 22¹ Kodeksu cywilnego wskazuje, że konsument to osoba fizyczna dokonująca z przedsiębiorcą czynności niezwiązanej bezpośrednio z taką działalnością (źródło: ISAP, 2024).

Czym jest definicja konsumenta z art. 22¹ Kodeksu cywilnego?

Konsument to osoba fizyczna dokonująca z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Definicja charakteryzuje się trzema elementami: osobą fizyczną, kontrahentem będącym przedsiębiorcą oraz brakiem bezpośredniego związku umowy z działalnością.

Bank występuje przy zawieraniu kredytu jako przedsiębiorca. Spór zwykle koncentruje się więc na trzecim elemencie: czy konkretny kredyt frankowy służył prywatnej sferze życia, czy realizował cel zawodowy albo gospodarczy kredytobiorcy.

„Pojęcie konsumenta należy oceniać w odniesieniu do charakteru i celu konkretnej umowy, a nie wyłącznie do zawodu osoby fizycznej.” - Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, sprawa C-110/14 Costea, 2015, parafraza tez orzeczenia

Dlaczego znaczenie ma cel kredytu w chwili zawarcia umowy?

Cel ocenia się zasadniczo na dzień podpisania umowy, ponieważ wtedy strony określają gospodarczy lub prywatny sens finansowania. Późniejszy najem, rozpoczęcie działalności albo zmiana sytuacji rodzinnej mogą być dowodem pierwotnych zamiarów, lecz same nie powinny automatycznie zmieniać statusu istniejącego wcześniej.

Przykład pierwszy: osoba kupiła lokal mieszkalny w 2008 r. na własne potrzeby, a po przeprowadzce w 2018 r. zaczęła go wynajmować. Sam późniejszy najem nie rozstrzyga, jaki cel istniał w dniu zawarcia kredytu. Przykład drugi: już we wniosku wskazano zakup nieruchomości do dalszego komercyjnego wynajmu. Taki zapis może mieć istotne znaczenie, ale nadal wymaga zestawienia z całą dokumentacją.

1. Najpierw należy odczytać cel kredytu zapisany w umowie, aneksach i decyzji banku.
2. Następnie trzeba porównać go z wnioskiem kredytowym, operatem oraz aktem notarialnym dotyczącym nieruchomości.
3. Kolejny krok obejmuje sprawdzenie dyspozycji wypłaty i odbiorców przelewów z kredytu.
4. Potem analizuje się, czy w dniu zawarcia umowy kredytobiorca prowadził działalność oraz jaki miała ona przedmiot.
5. Na końcu warto odnotować późniejsze zdarzenia wyłącznie jako możliwe dowody pierwotnego celu, a nie prosty zamiennik tej oceny.

Czy zawód lub prowadzenie firmy automatycznie wykluczają ochronę?

Nie, sam wpis do CEIDG, wykonywanie wolnego zawodu ani specjalistyczna wiedza nie wykluczają automatycznie statusu konsumenta. TSUE w sprawie C-110/14 Costea uznał, że zawód prawnika nie przesądza o gospodarczym charakterze każdej zawieranej przez niego umowy kredytu.

To rozróżnienie ma praktyczne znaczenie. Lekarz prowadzący gabinet, architekt, informatyk na działalności albo radca prawny może zaciągnąć kredyt na prywatne mieszkanie. Z drugiej strony ta sama osoba może zaciągnąć inny kredyt bezpośrednio na gabinet, biuro lub zakup nieruchomości dla przedsięwzięcia gospodarczego. Liczy się konkretna umowa.

Zdanie możliwe do cytowania: przedsiębiorca może być konsumentem wobec banku, gdy konkretny kredyt nie pozostaje bezpośrednio związany z jego działalnością lub zawodem, co potwierdza kierunek sprawy TSUE C-110/14 Costea z 2015 r.

Działalność gospodarcza, cel mieszany i najem nieruchomości

Kredyt CHF o celu mieszanym to finansowanie, które obejmuje jednocześnie potrzeby prywatne i gospodarcze, charakteryzujące się co najmniej dwoma sposobami wykorzystania środków, koniecznością oceny ich proporcji oraz badaniem dominującego celu. Sąd Najwyższy w II CSKP 863/23 nie ustanowił procentowego progu dla wszystkich spraw (źródło: SN, 2023).

Kiedy cel gospodarczy może zostać uznany za dominujący?

Cel gospodarczy może przeważać, gdy z całokształtu dokumentów i przepływów wynika, że główna część finansowania służyła przedsiębiorstwu, a potrzeba prywatna miała znaczenie uboczne. Nie istnieje jednak uniwersalna liczba procentowa, po której przekroczeniu każda umowa traci konsumencki charakter.

W sprawie II CSKP 863/23 Sąd Najwyższy rozpatrywał stan faktyczny, w którym co najmniej 96,58% kredytu wykorzystano na cele gospodarcze. Ta proporcja opisuje ustalenia tamtej sprawy. Nie można jej przedstawiać jako normy ustawowej ani mechanicznie przenosić na inny kredytobiorcę CHF.

Przykładowa sytuacja	Element wymagający analizy	Ostrożny wniosek
Kredyt na mieszkanie rodziny przedsiębiorcy	Cel zapisany we wniosku, sposób korzystania z lokalu, brak ujęcia w firmie	Samo prowadzenie firmy nie wyklucza statusu konsumenta.
Kredyt na lokal, w którym działa salon lub gabinet	Bezpośredni związek lokalu z działalnością i rozliczenia przedsiębiorcy	Związek gospodarczy może być silny, lecz ocenę trzeba oprzeć na dowodach.
Kredyt na dom z wydzielonym biurem	Skala wykorzystania biura, cel pierwotny, koszty ujęte w księgowości	Cel mieszany wymaga badania znaczenia części prywatnej i firmowej.
Kredyt na kilka lokali przeznaczonych na najem	Plan inwestycyjny, zorganizowanie najmu, moment zakupu i sposób rozliczeń	Najem może wskazywać na cel gospodarczy, ale nie działa automatycznie.

Źródło dotyczące przykładu 96,58%: Sąd Najwyższy - komunikat o sprawie II CSKP 863/23.

Czy wynajem mieszkania kupionego na kredyt odbiera status konsumenta?

To zależy od pierwotnego celu zakupu, czasu rozpoczęcia najmu, jego skali, stopnia zorganizowania i związku nieruchomości z działalnością kredytobiorcy. Odpłatny najem nie jest sam w sobie prostym testem, który zawsze odbiera albo zawsze zachowuje ochronę konsumencką.

Przykład trzeci: małżeństwo kupiło jedno mieszkanie dla córki studiującej, a przez rok wynajmowało je po zmianie planów rodzinnych. Przykład czwarty: kredyt finansował zakup czterech lokali, od początku reklamowanych i rozliczanych jako portfel najmu. Różnica tkwi nie w etykiecie „wynajem”, lecz w całym kontekście ekonomicznym.

• Umowa najmu zawarta wiele lat po kredycie może mieć inne znaczenie niż plan najmu wskazany bankowi przed podpisaniem umowy.
• Wpisanie lokalu do ewidencji środków trwałych może być istotnym dowodem, lecz nie zastępuje analizy pozostałych faktów.
• Rozliczanie przychodów z najmu wymaga sprawdzenia formy i czasu rozliczeń oraz ich związku z działalnością.
• Wykorzystywanie części mieszkania jako gabinetu wymaga ustalenia rzeczywistej skali tego wykorzystania.
• Przedstawienie bankowi biznesplanu inwestycji nieruchomościowej może wskazywać na gospodarczy cel od początku finansowania.

Jak odczytywać wyrok SN II CSKP 314/22?

Wyrok SN II CSKP 314/22 wskazuje, że przy umowie o podwójnym przeznaczeniu trzeba oceniać znaczenie celu gospodarczego i konsumenckiego w konkretnej konfiguracji faktycznej. Późniejsze wydarzenia nie powinny samodzielnie zastępować oceny celu z chwili zawarcia umowy.

Zdanie możliwe do cytowania: przy kredycie o celu mieszanym nie decyduje jedno hasło z umowy ani pojedynczy przelew, lecz łączna ocena proporcji, zamiaru i faktycznego związku finansowania z działalnością (źródło: Sąd Najwyższy, II CSKP 314/22 i II CSKP 863/23).

Jak ustala się status małżonków, współkredytobiorców i poręczycieli?

Status małżonków, współkredytobiorców i poręczycieli należy oceniać osobno, ponieważ ich role, cele i związki z działalnością gospodarczą mogą się różnić. TSUE w sprawie C-74/15 Tarcău podkreślił potrzebę badania własnej roli osoby udzielającej zabezpieczenia, a nie wyłącznie charakteru długu głównego (źródło: TSUE, 2015).

Czy działalność jednego małżonka przesądza status drugiego?

Nie, działalność jednego małżonka nie przesądza automatycznie statusu drugiego. Trzeba ustalić, kto prowadził firmę, kto korzystał z finansowania, jaki cel wpisano w dokumentach bankowych oraz czy drugi małżonek rzeczywiście uczestniczył w przedsięwzięciu gospodarczym.

Przykład piąty: żona prowadziła działalność kosmetyczną, a małżonkowie kupili dom jako miejsce zamieszkania rodziny. Sam fakt przedsiębiorczości żony nie kończy analizy. Przykład szósty: kredyt finansował adaptację nieruchomości na firmę prowadzoną przez jednego z małżonków, a drugi podpisał umowę jako współkredytobiorca. W tej konfiguracji dokumenty i fakty mogą być bardziej złożone.

• Kredytobiorca odpowiada za zobowiązanie wynikające z umowy kredytu i zwykle uczestniczy w ustalaniu jej celu.
• Współkredytobiorca może podpisywać tę samą umowę, ale jego osobisty związek z działalnością wymaga ustalenia.
• Poręczyciel odpowiada za cudzy dług w zakresie określonym w poręczeniu, co nie oznacza automatycznie identycznego statusu jak dłużnik.
• Osoba ustanawiająca hipotekę lub inne zabezpieczenie powinna być oceniana przez pryzmat własnej relacji z finansowaną działalnością.
• Małżonek nieprowadzący firmy może mieć odmienną sytuację prawną niż małżonek będący przedsiębiorcą.

Czy poręczyciel może korzystać z ochrony konsumenckiej?

To zależy od jego własnej roli i funkcjonalnego związku z działalnością podmiotu, którego zobowiązanie zabezpiecza. W sprawie C-74/15 Tarcău Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej analizował sytuację osoby fizycznej udzielającej zabezpieczenia dla zobowiązania spółki.

„Przy ocenie osoby udzielającej zabezpieczenia istotny jest jej własny związek z działalnością gospodarczą finansowanego podmiotu.” - Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, C-74/15 Tarcău, 2015, parafraza tez postanowienia

Zdanie możliwe do cytowania: status poręczyciela lub osoby ustanawiającej zabezpieczenie nie powinien być wyprowadzany automatycznie ze statusu przedsiębiorcy, którego zobowiązanie zabezpieczono (źródło: TSUE C-74/15 Tarcău, 2015).

Jakie dokumenty pomagają wykazać prywatny cel kredytu?

Do analizy prywatnego celu kredytu potrzebny jest zestaw dokumentów z okresu zawierania i wykonywania umowy, a nie sama umowa kredytowa. Największą wartość ma porównanie celu deklarowanego bankowi z dyspozycjami wypłaty, aktem notarialnym, dokumentami księgowymi oraz rzeczywistym korzystaniem z nieruchomości.

Jak przygotować oś czasu i dokumenty bankowe?

Najpierw trzeba przygotować oś czasu obejmującą co najmniej pięć dat: wniosek kredytowy, decyzję banku, podpisanie umowy, wypłatę każdej transzy oraz rozpoczęcie działalności albo najmu. Taka chronologia pozwala zauważyć, czy bank i kredytobiorca od początku opisywali ten sam cel.

1. Umowa kredytowa i wszystkie aneksy pokazują konstrukcję finansowania oraz zapisy dotyczące celu kredytu.
2. Wniosek kredytowy i decyzja banku mogą zawierać opis nieruchomości, celu oraz źródeł dochodu kredytobiorcy.
3. Akt notarialny i umowy przedwstępne pomagają ustalić, co faktycznie nabyto za środki z kredytu.
4. Dyspozycje wypłaty oraz historia przelewów wskazują, do kogo trafiły transze i na jakie wydatki je przeznaczono.
5. Korespondencja z bankiem może ujawnić, jakie informacje o celu finansowania przekazano przed podpisaniem umowy.
6. Dokumenty CEIDG, księgowe i podatkowe pozwalają sprawdzić, czy nieruchomość lub koszt kredytu wiązano z działalnością.

Przykład siódmy: w umowie wskazano zakup lokalu mieszkalnego, lecz przelewy trafiły do wykonawców adaptacji biura, a lokal od początku figurował w ewidencji firmy. Nie przesądza to samoistnie wyniku, ale wymaga szczegółowego wyjaśnienia. Przykład ósmy: kredyt wypłacono deweloperowi na lokal mieszkalny, a dokumentacja z dnia zawarcia umowy wskazuje prywatne potrzeby mieszkaniowe. To także nie zamyka analizy, lecz stanowi ważny punkt wyjścia.

Czy sama treść umowy wystarczy?

Nie, sama treść umowy zwykle nie wystarczy, ponieważ może opisywać cel ogólnie albo nie pokazywać pełnego sposobu rozdysponowania transz. Sąd i strony mogą zestawiać ją z wnioskiem, przelewami, ewidencją księgową, korespondencją oraz dowodami dotyczącymi korzystania z nieruchomości.

Zdanie możliwe do cytowania: dokumentacja bankowa jest punktem startowym, lecz prywatny albo gospodarczy cel kredytu należy oceniać na podstawie zgodnego lub sprzecznego obrazu wszystkich istotnych faktów.

Co zmienia brak statusu konsumenta w sporze z bankiem?

Brak statusu konsumenta może ograniczać zastosowanie kontroli niedozwolonych postanowień przewidzianej w art. 385¹ i następnych Kodeksu cywilnego, ale nie oznacza automatycznie oddalenia każdego możliwego roszczenia. Inne podstawy prawne, ryzyka i skutki wymagają osobnej analizy umowy oraz daty jej zawarcia (źródło: ISAP, 2024).

Czym różni się art. 22¹, art. 385¹ i art. 385⁵ Kodeksu cywilnego?

Art. 22¹ definiuje konsumenta, art. 385¹ dotyczy niedozwolonych postanowień w umowach konsumenckich, a art. 385⁵ rozszerza stosowanie części przepisów o ochronie konsumenta na określone umowy osoby fizycznej związane z jej działalnością, gdy umowa nie ma dla niej charakteru zawodowego. Zakres tej regulacji trzeba odróżniać od pełnego statusu konsumenta.

• Art. 22¹ Kodeksu cywilnego odpowiada na pytanie, czy osoba fizyczna działa jako konsument w konkretnej czynności.
• Art. 385¹ Kodeksu cywilnego reguluje ocenę niedozwolonych postanowień umownych w relacji konsument-przedsiębiorca.
• Dyrektywa 93/13/EWG stanowi unijne tło ochrony konsumenta przed nieuczciwymi warunkami w umowach konsumenckich.
• Art. 385⁵ Kodeksu cywilnego może wymagać analizy dla osoby fizycznej prowadzącej działalność, gdy umowa nie ma charakteru zawodowego.
• Data zawarcia kredytu CHF i przepisy przejściowe mogą decydować, czy oraz w jakim zakresie dana regulacja ma znaczenie dla konkretnej sprawy.

Czy przedsiębiorca może korzystać z ochrony podobnej do konsumenckiej?

To zależy od rodzaju umowy, daty jej zawarcia, charakteru zawodowego czynności oraz właściwych przepisów przejściowych. Art. 385⁵ Kodeksu cywilnego nie pozwala zakładać, że każdy przedsiębiorca uzyskuje identyczny zakres ochrony jak konsument w sprawie starego kredytu frankowego.

Nie powinno się też wyprowadzać z braku statusu konsumenta wniosku, że pozew frankowy „nie ma sensu”. Kancelaria powinna najpierw wskazać rozważane podstawy prawne, ich ograniczenia, koszty oraz wpływ na negocjacje z bankiem. Dopiero wtedy można rozsądnie zestawić pozew i ugodę.

Zdanie możliwe do cytowania: brak statusu konsumenta może zmienić podstawę i siłę argumentacji, ale sam w sobie nie odpowiada na pytanie, czy w konkretnej sprawie istnieje roszczenie wobec banku.

Jak sprawdzić status przed decyzją o pozwie lub ugodzie?

Przed decyzją o pozwie lub ugodzie trzeba przeprowadzić wariantową analizę statusu konsumenta, celu każdej transzy oraz możliwych skutków procesowych. Taka analiza powinna obejmować dokumenty, czas, koszty, ryzyko, podatki i argumenty banku, ponieważ status konsumenta nie gwarantuje określonego wyniku sprawy.

Jak porównać pozew i ugodę z bankiem?

Najpierw należy uzyskać od kancelarii obliczenia w co najmniej dwóch wariantach: przy założeniu statusu konsumenta oraz przy założeniu, że bank będzie go skutecznie kwestionował. Dopiero na tej podstawie można porównywać treść ugody, potencjalne roszczenia, czas postępowania i koszty.

Przydatne materiały o decyzji zawiera także strona pozew czy ugoda z bankiem. Nie zastępuje ona analizy konkretnej umowy, zwłaszcza gdy kredyt miał cel mieszany albo dotyczył najmu.

• Cel każdej wypłaconej transzy należy opisać osobno, gdy kredyt finansował więcej niż jeden wydatek.
• Związek finansowania z działalnością każdego kredytobiorcy trzeba ustalić według stanu z daty zawarcia umowy.
• Niespójności między wnioskiem kredytowym a przelewami powinny zostać wyjaśnione przed przedstawieniem stanowiska bankowi lub sądowi.
• Projekt ugody należy przeczytać pod kątem skutków zwolnienia z roszczeń, rozliczenia salda i oświadczeń składanych bankowi.
• Kancelaria powinna wskazać konkretne źródła prawne i orzeczenia odnoszące się do podobnego celu kredytu.
• Wycena pozwu powinna obejmować nie tylko możliwą korzyść, lecz także opłaty, koszty zastępstwa, czas i ryzyko procesowe.

O co zapytać kancelarię frankową?

Najpierw zapytaj, jakie dokumenty kancelaria uznaje za kluczowe dla statusu konsumenta i czy analizuje sytuację każdego współkredytobiorcy oddzielnie. Następnie poproś o wyjaśnienie, na jakiej podstawie prawnej opiera wariant konsumencki i wariant alternatywny.

Pomocniczo można sprawdzić materiał: jak przygotować dokumenty do analizy umowy frankowej oraz jak wybrać kancelarię frankową. Definicje prawne można zweryfikować w słowniku pojęć dotyczących ochrony konsumenta, a informacje techniczne o procedurze w informacjach o przygotowaniu pozwu frankowego.

Zdanie możliwe do cytowania: dobra decyzja o pozwie albo ugodzie wymaga nie deklaracji o „pewnej wygranej”, lecz udokumentowanej oceny celu kredytu, ryzyka procesowego i warunków proponowanego rozliczenia.

Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej radcy prawnego lub adwokata.

Najczęściej zadawane pytania

Czy osoba prowadząca działalność gospodarczą może być konsumentem w sporze z bankiem?

Tak, jeżeli konkretny kredyt nie pozostawał bezpośrednio związany z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Sam wpis do CEIDG ani wykonywanie specjalistycznego zawodu nie rozstrzygają sprawy. Znaczenie mają cel umowy i okoliczności jej zawarcia.

Czy zakup mieszkania pod wynajem wyklucza ochronę konsumencką?

Nie zawsze. Trzeba zbadać pierwotny cel zakupu, moment rozpoczęcia najmu, jego skalę, stopień zorganizowania oraz związek nieruchomości z działalnością kredytobiorcy. Ostateczna kwalifikacja zależy od materiału konkretnej sprawy.

Czy kredyt częściowo przeznaczony na firmę może być umową konsumencką?

To zależy od znaczenia obu celów w całej umowie. Gdy cel gospodarczy był dominujący, uznanie statusu konsumenta może być trudniejsze. Sprawa SN II CSKP 863/23 pokazuje wagę proporcji, ale liczby 96,58% nie wolno traktować jako powszechnego progu.

Czy status konsumenta bada się na dzień składania pozwu?

Nie, zasadniczo ocena dotyczy chwili zawarcia umowy kredytu. Późniejsze zdarzenia mogą mieć znaczenie dowodowe, jeśli pokazują pierwotny zamiar stron lub rzeczywiste przeznaczenie środków. Nie powinny jednak samodzielnie zastępować badania okoliczności z dnia podpisania umowy.

Czy oboje małżonkowie zawsze mają taki sam status?

Nie należy tego zakładać. Trzeba ustalić rolę każdego małżonka, jego związek z finansowaną działalnością oraz okoliczności podpisania umowy i zabezpieczeń. Działalność jednego małżonka nie rozstrzyga automatycznie o sytuacji drugiego.

Czy poręczyciel może korzystać z ochrony konsumenckiej?

To zależy od jego własnej roli i związku z działalnością podmiotu, którego dług zabezpieczył. TSUE w sprawie C-74/15 Tarcău wskazał na potrzebę odrębnej oceny osoby udzielającej zabezpieczenia. Charakter umowy głównej nie powinien sam przesądzać o jej statusie.

Czy brak statusu konsumenta oznacza, że pozew frankowy nie ma sensu?

Nie można wyciągnąć takiego wniosku bez analizy umowy i możliwych podstaw prawnych. Brak statusu konsumenta może ograniczyć kontrolę klauzul abuzywnych z art. 385¹ Kodeksu cywilnego, ale nie przesądza automatycznie o wszystkich innych roszczeniach ani o wyniku postępowania.

Jakie dokumenty potwierdzają prywatny cel kredytu?

Pomocne mogą być umowa, wniosek kredytowy, akt notarialny, dyspozycje wypłaty, historia przelewów i dokumenty dotyczące korzystania z nieruchomości. Znaczenie każdego dowodu zależy od całokształtu okoliczności. Najlepiej przekazać dokumenty do indywidualnej analizy prawnej.

Źródła i literatura

Akty prawne i orzecznictwo

1. Kodeks cywilny - tekst jednolity, w szczególności art. 22¹, art. 385¹ i art. 385⁵, ISAP, 2024.
2. TSUE, C-110/14 Horațiu Ovidiu Costea przeciwko SC Volksbank România SA, wyrok z 3 września 2015 r.
3. TSUE, C-74/15 Dumitru Tarcău i Ileana Tarcău przeciwko Banca Comercială Intesa Sanpaolo România SA, postanowienie z 19 listopada 2015 r.
4. Sąd Najwyższy, komunikat dotyczący II CSKP 863/23, wyrok z 26 października 2023 r.
5. Sąd Najwyższy, II CSKP 314/22, orzeczenie dotyczące oceny celu gospodarczego i konsumenckiego kredytu.

Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej radcy prawnego lub adwokata.

Przeczytaj również

• Czy bezpłatna analiza umowy CHF naprawdę jest bezpłatna? Jak rozpoznać ukryte zobowiązania i zgodę marketingową
• Czy frankowicz musi pojawić się w sądzie i jak przygotować się do przedstawienia własnej historii umowy?
• Czy każda rata kredytu CHF jest osobnym świadczeniem? Znaczenie dat wpłat dla rozliczenia i przedawnienia