Co zmieniliśmy w poradniku po wyroku TSUE C-260/18 Dziubak?

Dlaczego wyrok Dziubak wymagał aktualizacji poradnika?

Wyrok Dziubak to orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 3 października 2019 r. w sprawie C-260/18, dotyczącej Justyny i Kamila Dziubak przeciwko Raiffeisen Bank International AG. Zmienił on sposób, w jaki opisujemy możliwe skutki usunięcia nieuczciwych warunków z umowy kredytu CHF: nie jako obietnicę wyniku, lecz jako zestaw scenariuszy ocenianych przez sąd krajowy (źródło: TSUE, C-260/18, 2019).

Dlaczego wcześniejszy język wymagał większej ostrożności?

Po publikacji wyroku wiele opisów spraw frankowych sprowadzało jego sens do prostego hasła: „umowy frankowe są nieważne”. Taki skrót może wprowadzać w błąd. Wyrok prejudycjalny wyjaśnia wykładnię prawa Unii, ale nie zastępuje wyroku wydanego po analizie konkretnej umowy kredytu CHF, aneksów, historii spłat i żądań stron.

W redakcji regularnie widzimy ten sam problem: kredytobiorca zna nazwę sprawy C-260/18, lecz nie wie, czy jego umowa była indeksowana czy denominowana, jakie postanowienia zakwestionował oraz jakie skutki finansowe wywołałby każdy wariant. Dlatego poradnik ma prowadzić przez decyzję, a nie sprzedawać wizję wygranej.

• Wyrok TSUE C-260/18 - został wydany 3 października 2019 r. i dotyczył wykładni ochrony konsumenta w sporze państwa Dziubak z Raiffeisen Bank International AG.
• Aktualizacja języka - rozdziela skutki usunięcia klauzuli od automatycznej nieważności całej umowy.
• Analiza indywidualna - obejmuje treść umowy, regulamin, aneksy, spłaty oraz stanowisko kredytobiorcy CHF.
• Porównanie wariantów - wymaga zestawienia pozwu frankowego i ugody z bankiem na tych samych danych finansowych.
• Stan prawny - wymaga okresowej kontroli orzecznictwa TSUE, Sądu Najwyższego oraz aktualnego brzmienia Kodeksu cywilnego.

Jaki jest zakres tej aktualizacji?

Aktualizacja nie polegała na przepisaniu całego poradnika od zera. Zmieniliśmy przede wszystkim opisy możliwych rozstrzygnięć, kalkulacji korzyści netto frankowicza i decyzji „pozew czy ugoda”. Definicje podstawowych pojęć pozostawiamy serwisowi poświęconemu słownikowi zagadnień frankowych, aby tutaj skupić się na procesie decyzyjnym.

Najważniejsza zmiana redakcyjna jest prosta: C-260/18 porządkuje pytania, które trzeba zadać w sprawie, lecz sam nie daje odpowiedzi na wynik konkretnego procesu.

Kiedy zweryfikowano treść i co trzeba sprawdzać nadal?

Stan opracowania: sierpień 2026 r. Przed publikacją każda redakcja powinna ponownie sprawdzić działanie linków do CURIA, ISAP i bazy orzeczeń, aktualne brzmienie art. 385¹ Kodeksu cywilnego oraz późniejsze orzecznictwo dotyczące rozliczeń stron. Nie przenosimy do artykułu niezweryfikowanych statystyk wygranych ani średniego czasu postępowań.

Co TSUE rozstrzygnął w sprawie C-260/18?

Sprawa C-260/18 to odpowiedź TSUE na pytania prejudycjalne polskiego sądu dotyczące skutków usunięcia nieuczciwych warunków umownych. Trybunał wskazał, że o możliwości dalszego obowiązywania umowy po eliminacji takiego warunku decyduje sąd krajowy na podstawie prawa krajowego, z uwzględnieniem ochrony konsumenta (źródło: TSUE, 2019).

Jak wyrok odnosi się do usuwania nieuczciwych warunków umowy?

Po pierwsze, sąd bada, czy dane postanowienie wiąże konsumenta. W polskim porządku prawnym punktem odniesienia jest art. 385¹ Kodeksu cywilnego, regulujący niedozwolone postanowienia w umowach zawieranych z konsumentem. Samo stwierdzenie problemu z klauzulą nie kończy jednak analizy całej umowy.

TSUE nie tworzy za sąd krajowy nowej treści kontraktu. Sąd musi ustalić, co pozostaje po usunięciu zakwestionowanego postanowienia i czy w świetle prawa krajowego taka umowa może funkcjonować dalej.

„Ocena możliwości dalszego obowiązywania umowy po wyłączeniu nieuczciwego warunku należy do sądu krajowego na podstawie prawa krajowego.” - parafraza tez wyroku, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, C-260/18, 2019.

• Art. 385¹ Kodeksu cywilnego - stanowi krajową podstawę badania, czy konsument jest związany niedozwolonym postanowieniem.
• Klauzula kursowa - może wymagać odrębnej oceny jej treści, sposobu przedstawienia ryzyka i funkcji w konkretnej konstrukcji kredytu.
• Sąd krajowy - ustala skutki prawne po usunięciu warunku, a TSUE nie wydaje w tej sprawie wyroku zasądzającego przeciwko bankowi.
• Ochrona konsumenta - nie może zmieniać się w mechanizm automatyczny, który pomija interes oraz świadomą decyzję kredytobiorcy.

Czy sąd może uzupełnić umowę przepisem ogólnym lub zwyczajem?

Nie, nie może swobodnie zastąpić usuniętej klauzuli kursem uznanym za „uczciwy”, jeżeli miałby oprzeć się wyłącznie na ogólnych zasadach słuszności lub zwyczajach. TSUE w sprawie C-260/18 zakwestionował takie wypełnianie luki przepisami ogólnymi; dalszą ocenę konstrukcji umowy pozostawił prawu krajowemu i sądowi rozpoznającemu sprawę.

To nie jest równoznaczne z tezą, że każda luka zawsze prowadzi do identycznego skutku. Przykład pierwszy: dwie umowy mogą używać podobnego określenia CHF, lecz odmiennie regulować wypłatę, spłatę, tabelę kursową lub aneks. Przykład drugi: aneks zawarty kilka lat po uruchomieniu kredytu może mieć znaczenie dowodowe, ale nie wolno z góry zakładać, że rozstrzyga sprawę.

„Luki po usuniętym warunku nie można dowolnie wypełnić normą ogólną odwołującą się do słuszności albo ustalonych zwyczajów.” - parafraza tez wyroku, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, C-260/18, 2019.

Jakie znaczenie ma stanowisko kredytobiorcy wobec nieważności umowy?

Stanowisko konsumenta ma znaczenie, ponieważ sąd powinien uwzględnić jego interes i świadomość konsekwencji możliwego upadku umowy. Kredytobiorca nie powinien składać oświadczeń wyłącznie na podstawie internetowego skrótu; wcześniej musi rozumieć możliwe rozliczenie kapitału, dalsze kroki i ryzyko procesowe.

Przykład trzeci: osoba, która nadal spłaca raty, będzie pytać nie tylko o historię wpłat, ale też o bieżące saldo i wpływ sporu na domowy budżet. Przykład czwarty: były kredytobiorca po całkowitej spłacie potrzebuje zwykle innego zestawu obliczeń niż osoba z aktywnym zobowiązaniem. To są fakty praktyczne, nie przesądzony wynik.

Jak zmieniliśmy opis możliwych rozstrzygnięć?

Możliwe rozstrzygnięcia sprawy frankowej opisujemy obecnie jako warianty zależne od umowy i prawa krajowego: dalsze obowiązywanie umowy po usunięciu warunku albo brak możliwości jej utrzymania. Wyrok Dziubak nie ustanowił automatycznej ścieżki dla każdej umowy powiązanej z CHF (źródło: TSUE, C-260/18, 2019).

Czy nieważność umowy jest automatycznym rezultatem?

Nie, nieważność umowy frankowej może być skutkiem ustaleń sądu, ale nie wynika automatycznie z samego faktu wydania wyroku C-260/18. Zależy od treści konkretnych postanowień, ich roli w kontrakcie, żądań stron, materiału dowodowego oraz zastosowania prawa krajowego.

Nie używamy więc formuły „wyrok Dziubak unieważnił umowy frankowe”. Jest nieprecyzyjna. Precyzyjniejsze zdanie brzmi: wyrok wyjaśnił zasady ochrony konsumenta, które sąd krajowy stosuje przy ocenie skutków nieuczciwych warunków.

Kiedy umowa może nadal obowiązywać po usunięciu klauzuli?

To zależy od tego, czy po usunięciu zakwestionowanego postanowienia umowa może nadal funkcjonować według prawa krajowego i jej pozostałej treści. Nie wystarczy nazwać umowę „frankową”; trzeba przeczytać jej mechanizm oraz dokumenty towarzyszące.

Przykład piąty: analiza zaczyna się od umowy i regulaminu z dnia zawarcia, a nie od aktualnej oferty ugodowej banku. Przykład szósty: jeżeli kredytobiorca podpisywał kilka aneksów, każdy z nich należy umieścić na osi czasu razem z datami wypłat i spłat.

• Nieważność umowy - może być rozważana, gdy umowy nie da się utrzymać po wyeliminowaniu nieuczciwego warunku.
• Dalsze obowiązywanie umowy - wymaga oceny pozostałych postanowień oraz właściwego prawa krajowego.
• Bezskuteczność postanowienia - nie jest tym samym co automatyczna nieważność całego stosunku prawnego.
• „Odfrankowienie” - jest potocznym skrótem, który może ukrywać różnice między konstrukcjami prawnymi i sposobami rozliczenia.
• Żądanie procesowe - wpływa na ramy sprawy i powinno wynikać z indywidualnej analizy, a nie z gotowego wzoru.

Dlaczego nie używamy określenia automatyczne odfrankowienie?

Nie używamy go jako synonimu pewnego wyniku, ponieważ potoczne „odfrankowienie” może oznaczać różne konstrukcje prawne i różne rachunki między stronami. Czytelnik potrzebuje opisu skutku, kosztów i ryzyka, a nie marketingowego etykietowania.

Po definicje pojęć można przejść do frankoweabc.pl. W tym poradniku bardziej użyteczne jest pytanie: „jakie dokumenty i liczby muszę sprawdzić, zanim porównam warianty?”.

Jak zmieniliśmy porównanie pozwu i ugody?

Pozew frankowy i ugodę z bankiem porównujemy według tych samych kryteriów: efektu ekonomicznego netto, czasu, kosztów, ryzyka, podatków i sposobu rozliczenia. Wyrok C-260/18 jest ważnym elementem otoczenia prawnego, lecz nie przesądza, który wariant będzie lepszy dla określonego kredytobiorcy CHF.

Czy po wyroku Dziubak zawsze warto pozwać bank?

Nie, decyzja o pozwie zależy od okoliczności sprawy, treści oferty ugodowej, dokumentów kredytowych i akceptowanego ryzyka. Ugoda może zamknąć spór na określonych warunkach, a proces może otworzyć możliwość dochodzenia roszczeń, lecz wiąże się z czasem, kosztami i niepewnością wyniku.

Z mojej praktyki redakcyjnej wynika, że nieporozumienie zaczyna się wtedy, gdy porównuje się reklamową „kwotę do odzyskania” z ofertą ugody, ale nie odejmuje kosztów pełnomocnika, opłat, wydatków i wzajemnych rozliczeń. Taka kalkulacja nie pokazuje korzyści netto.

Jak porównać scenariusze finansowe netto?

Najpierw zbierz dane z co najmniej dwóch źródeł: dokumentów banku i własnej historii wpłat, a potem porównaj ugodę z minimum dwoma wariantami procesowymi bez przypisywania im pewnego prawdopodobieństwa. Rachunek wymaga ostrożności i powinien zostać sprawdzony przez prawnika oraz, gdy potrzeba, specjalistę od rozliczeń.

Kryterium	Ugoda z bankiem	Pozew frankowy
Efekt finansowy	Wynika z konkretnych warunków oferty i sposobu przeliczenia zobowiązania.	Zależy od żądań, rozstrzygnięcia sądu i późniejszego rozliczenia stron.
Czas	Zależy od negocjacji i wykonania podpisanego porozumienia.	Zależy od przebiegu sprawy, dowodów, środków zaskarżenia i obciążenia sądu.
Koszty	Trzeba sprawdzić koszty doradztwa, skutki podatkowe i treść zrzeczeń.	Trzeba uwzględnić opłaty, wynagrodzenie pełnomocnika i możliwe koszty procesu.
Ryzyko	Dotyczy m.in. zakresu rezygnacji z roszczeń i realnego efektu netto.	Dotyczy wyniku postępowania, czasu oraz sposobu rozliczenia po wyroku.

Przykład siódmy: oferta ugody może obniżać saldo, ale nie należy jej oceniać wyłącznie po wysokości nowej raty. Trzeba przeczytać, czy obejmuje zrzeczenie się roszczeń, jak opisuje rozliczenie i jakie są jej konsekwencje podatkowe. Przykład ósmy: w sprawie sądowej wysoka wartość wskazana w kalkulacji nie oznacza automatycznie kwoty, która pozostanie po wszystkich rozliczeniach i kosztach.

• Saldo kredytu - trzeba ustalić według aktualnego zaświadczenia banku, a nie wyłącznie według aplikacji lub starego harmonogramu.
• Suma wpłat - powinna obejmować raty oraz inne płatności wykazane w dokumentacji.
• Koszt pełnomocnika - wymaga sprawdzenia wynagrodzenia podstawowego, premii za sukces i wydatków dodatkowych.
• Warunki ugody - należy ocenić razem z zakresem zrzeczeń, sposobem przewalutowania i terminem wykonania.
• Ryzyko procesowe - obejmuje wynik, czas postępowania i potrzeby dowodowe, których nie da się rzetelnie wycenić bez akt.

Gdzie znaleźć procedurę przygotowania pozwu?

Procedurę sporządzenia pozwu krok po kroku opisuje odrębny materiał, ponieważ tutaj koncentrujemy się na decyzji przedprocesowej. Zobacz: jak przygotowuje się pozew frankowy. Przed wyborem drogi sprawdź także pozew czy ugoda - jak porównać warianty oraz jak policzyć korzyść netto w sprawie frankowej.

Jak wyrok wpłynął na opis korzyści, kosztów i ryzyk?

Po wyroku Dziubak rozdzielamy wartość wskazywanego roszczenia od korzyści netto kredytobiorcy, ponieważ ostateczny bilans obejmuje wzajemne rozliczenia oraz koszty wybranej drogi. Późniejsza uchwała Sądu Najwyższego III CZP 6/21 z 7 maja 2021 r. jest istotnym punktem odniesienia dla analizy skutków bezskuteczności i rozliczeń stron.

Jak odróżnić wartość roszczenia od korzyści netto?

Pierwszym krokiem jest oddzielenie kwoty opisanej w żądaniu od pieniędzy i zobowiązań, które pozostaną po wzajemnym rozliczeniu oraz kosztach konkretnego wariantu. Nie da się uczciwie podać jednej liczby bez dokumentów, założeń i wskazania daty kalkulacji.

Przykład dziewiąty: kredytobiorca widzi w kalkulatorze kwotę 180 000 zł, lecz porównanie będzie niepełne bez informacji o wypłaconym kapitale, sumie spłat, aktualnym saldzie, kosztach obsługi prawnej oraz warunkach ugody. Liczba sama nie jest decyzją.

Co dzieje się po prawomocnym wyroku?

Po prawomocnym wyroku strony zwykle muszą wykonać jego treść i rozliczyć się zgodnie z rozstrzygnięciem oraz własną sytuacją faktyczną. Kwestie takie jak saldo, zwrot świadczeń, hipoteka czy dalsza korespondencja z bankiem wymagają analizy dokumentów i sentencji orzeczenia.

Nie przypisujemy wyrokowi Dziubak odpowiedzi na wszystkie sprawy wykonawcze. C-260/18 nie ustala indywidualnej kwoty, podatku ani procedury wykreślenia hipoteki. Praktyczną kolejność dalszych działań opisuje materiał co dzieje się po prawomocnym wyroku.

• Wartość roszczenia - jest elementem żądania lub kalkulacji, a nie automatyczną kwotą korzyści netto.
• Kapitał - wymaga ustalenia na podstawie dokumentów dotyczących wypłaty środków.
• Spłaty - należy zestawić z potwierdzeniami, zaświadczeniem banku i przyjętą metodą rozliczenia.
• Koszty procesu - obejmują nie tylko opłatę sądową, lecz także uzgodnione wynagrodzenie i możliwe wydatki.
• Wykonanie wyroku - zależy od jego treści oraz konkretnych czynności potrzebnych po zakończeniu sprawy.

Czego wyrok Dziubak nie przesądza w indywidualnej sprawie?

Wyrok Dziubak nie przesądza nieważności każdej umowy powiązanej z CHF, wysokości należności ani wyniku konkretnego procesu. Jest wyrokiem prejudycjalnym dotyczącym wykładni prawa Unii; indywidualny spór rozpoznaje sąd krajowy na podstawie dokumentów, żądań i prawa właściwego dla sprawy (źródło: TSUE, C-260/18, 2019).

Czy Dziubak gwarantuje wygraną frankowicza?

Nie, C-260/18 nie gwarantuje wygranej, ponieważ wynik zależy od okoliczności konkretnej sprawy. Żadna kancelaria nie powinna gwarantować rozstrzygnięcia ani terminu zakończenia postępowania. Ostrożność w tym miejscu chroni przed decyzją podjętą pod wpływem hasła, a nie dowodów.

Uchwała Sądu Najwyższego III CZP 6/21 pokazuje, że problem skutków niedozwolonych postanowień i rozliczeń stron wymagał dalszej pracy orzeczniczej także po 2019 r. Nie należy mieszać tej uchwały z wyrokiem TSUE C-260/18 ani traktować obu aktów jako gotowej kalkulacji dla jednej osoby.

Jakie okoliczności nadal mają znaczenie?

Znaczenie mają co najmniej: treść umowy, regulamin, aneksy, historia wypłaty i spłat, dowody, zgłoszone żądania oraz świadome stanowisko konsumenta. Lista nie zastępuje analizy prawnej, ale pomaga przygotować rozmowę z radcą prawnym lub adwokatem.

• Umowa kredytu - zawiera podstawową konstrukcję zobowiązania i powinna być analizowana razem z podpisanymi załącznikami.
• Regulamin banku - może zawierać postanowienia istotne dla mechanizmu przeliczeń lub sposobu wykonywania umowy.
• Aneksy - mogą wpływać na ocenę stanu faktycznego, lecz ich znaczenia nie wolno zakładać bez lektury.
• Historia spłat - pozwala ustalić dane potrzebne do rachunku, ale sama nie rozstrzyga podstawy prawnej roszczeń.
• Stanowisko konsumenta - sąd bierze pod uwagę świadome stanowisko wobec konsekwencji możliwego upadku umowy.

Jak korzystać z poradnika po aktualizacji?

Z poradnika najlepiej korzystać w pięciu krokach: zebrać dokumenty, zrozumieć umowę, przygotować wariantowe wyliczenia, porównać pozew z ugodą i skonsultować sprawę z prawnikiem. Taka kolejność ogranicza ryzyko podjęcia decyzji wyłącznie na podstawie nagłówka o TSUE, banku lub rzekomej wysokości odzysku.

Jakie dokumenty przygotować do indywidualnej analizy?

Zacznij od zebrania umowy, regulaminu, wszystkich aneksów, zaświadczenia o wypłacie i spłatach oraz aktualnego salda. Dołącz korespondencję z bankiem i pełną treść propozycji ugodowej, jeżeli bank ją przedstawił. Dopiero komplet dokumentów pozwala rozmawiać o scenariuszach, nie o abstrakcyjnych hasłach.

1. Umowa kredytowa - przygotuj czytelną kopię wszystkich stron wraz z załącznikami podpisanymi przy zawarciu umowy.
2. Regulamin i tabele - odszukaj wersje obowiązujące przy zawarciu umowy oraz późniejsze dokumenty przekazane przez bank.
3. Aneksy - ułóż je chronologicznie i zaznacz daty, od których zmieniały sposób spłaty lub inne warunki.
4. Zaświadczenie banku - poproś o dane dotyczące wypłaty, spłat, aktualnego salda i historii kredytu.
5. Potwierdzenia wpłat - zachowaj dowody rat, prowizji, ubezpieczeń i innych płatności związanych z umową.
6. Oferta ugodowa - sprawdź jej pełne brzmienie, a nie tylko symulację raty przekazaną w rozmowie telefonicznej.

Jak wybrać kancelarię frankową i sprawdzić model wynagrodzenia?

Przy wyborze kancelarii zapytaj o doświadczenie w sporach konsumenckich z bankami, zakres pełnomocnictwa, wynagrodzenie stałe, premię za sukces oraz wydatki dodatkowe. Sama nazwa „kancelaria frankowa” nie odpowiada na pytanie, kto prowadzi sprawę i jakie koszty poniesiesz przy każdym zakończeniu postępowania.

Przykład dziesiąty: dwie oferty mogą mieć podobną opłatę początkową, ale inaczej określać premię za sukces i koszty apelacji. Porównaj ich treść pisemnie. Pomocna będzie lista pytań: jak wybrać kancelarię frankową.

Czy lektura poradnika zastępuje konsultację prawną?

Nie, lektura poradnika nie zastępuje konsultacji z radcą prawnym lub adwokatem po analizie umowy i okoliczności sprawy. Poradnik pomaga przygotować pytania, dokumenty i warianty do porównania. Nie powinien zastępować porady dotyczącej konkretnego żądania, ugody albo oświadczenia składanego w postępowaniu.

Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej udzielonej po analizie umowy i okoliczności sprawy.

Najczęściej zadawane pytania

Czy wyrok TSUE C-260/18 unieważnił wszystkie umowy frankowe?

Nie. TSUE przedstawił wykładnię prawa Unii potrzebną sądowi krajowemu, ale nie rozstrzygnął automatycznie wszystkich umów powiązanych z CHF. Ocena skutków zależy od treści konkretnej umowy, prawa krajowego, żądań stron i stanowiska konsumenta.

Co było najważniejszą zmianą w poradniku po wyroku Dziubak?

Wyraźnie rozdzieliliśmy możliwe scenariusze: dalsze obowiązywanie umowy po usunięciu nieuczciwego warunku oraz brak możliwości jej utrzymania. Żadnego z tych scenariuszy nie opisujemy jako automatycznego ani pewnego dla każdego kredytobiorcy.

Czy sąd może zastąpić klauzulę kursową dowolnym kursem uznanym za uczciwy?

Nie, TSUE w sprawie C-260/18 ograniczył możliwość uzupełniania luki przepisami ogólnymi odwołującymi się do słuszności lub zwyczajów. To, czy i na jakiej podstawie umowa może nadal obowiązywać, wymaga jednak analizy prawa krajowego oraz konkretnej umowy.

Czy po wyroku Dziubak pozew jest zawsze lepszy od ugody?

Nie. Pozew i ugodę trzeba porównać pod względem efektu netto, czasu, kosztów, ryzyka, podatków oraz konsekwencji rozliczenia. Właściwa decyzja zależy od dokumentów kredytowych, propozycji banku i sytuacji kredytobiorcy.

Jakie dokumenty są potrzebne do oceny wpływu wyroku na moją sprawę?

Podstawą są umowa kredytu, regulamin, aneksy, zaświadczenie o wypłacie i spłatach oraz aktualne saldo. Przydatna jest także korespondencja z bankiem oraz pełna treść propozycji ugodowej, jeśli została przedstawiona.

Czy stanowisko kredytobiorcy ma znaczenie dla skutków nieważności?

Tak. Ochrona konsumenta wymaga uwzględnienia jego interesu i świadomego stanowiska wobec możliwych konsekwencji upadku umowy. Zakres pouczeń i znaczenie oświadczeń ocenia sąd prowadzący konkretną sprawę.

Czy poradnik uwzględnia orzeczenia wydane po sprawie Dziubak?

Artykuł wskazuje późniejsze znaczenie uchwały Sądu Najwyższego III CZP 6/21, ale orzecznictwo wymaga bieżącej kontroli. Przed podjęciem decyzji sprawdź datę aktualizacji materiału i poproś prawnika o ocenę aktualnego stanu prawnego.

Źródła i literatura

1. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wyrok z 3 października 2019 r., C-260/18, Dziubak przeciwko Raiffeisen Bank International AG, ECLI:EU:C:2019:819.
2. ISAP, ustawa z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, w szczególności art. 385(1) i następne.
3. Sąd Najwyższy, uchwała składu siedmiu sędziów z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21.
4. System Analizy Orzeczeń Sądowych, baza orzecznictwa sądów powszechnych.

Przeczytaj również

• Co po wyroku frankowym? Jak zaplanować rozliczenie z bankiem bez ulegania euforii lub panice
• Co po prawomocnym unieważnieniu umowy kredytu CHF? Rozliczenie stron, dokumenty banku i dalsze decyzje
• Co sprawdzić po rozliczeniu spłaconego kredytu CHF? Hipoteka, zaświadczenia banku i możliwe konsekwencje podatkowe