Art. 385¹ KC w sprawach frankowych - jak weryfikujemy informacje o niedozwolonych postanowieniach umownych?

Co rzeczywiście reguluje art. 385¹ KC?

Art. 385¹ kodeksu cywilnego pozwala ocenić, czy konkretne postanowienie umowy kredytu CHF wiąże konsumenta, a nie czy każda umowa „frankowa” jest nieważna. Przepis odnosi się do umów z konsumentami, a jego § 1-4 wskazują cztery elementy analizy; podstawą jest aktualny tekst Kodeksu cywilnego z 1964 r. (źródło: ISAP).

Dla Frankowicza istotna jest praca na dokumentach: umowie, regulaminie, załącznikach i materiałach z dnia zawarcia umowy. Pojedynczy cytat o tabeli kursowej banku, przesłany na forum lub w reklamie kancelarii, zwykle nie wystarcza do bezpiecznej oceny.

Jakie przesłanki kontroli postanowienia trzeba zbadać łącznie?

Trzeba zbadać cztery elementy: status konsumenta, brak indywidualnego uzgodnienia, sprzeczność z dobrymi obyczajami oraz rażące naruszenie interesów konsumenta, z uwzględnieniem ograniczenia dla jednoznacznie sformułowanych głównych świadczeń.

Art. 385¹ § 1 KC nie tworzy prostego testu typu „kredyt w CHF = klauzula abuzywna”. Kontrola incydentalna umowy dotyczy określonego zapisu, na przykład sposobu ustalania kursu przy wypłacie albo spłacie raty. Następnie trzeba ustalić, jak ten zapis współdziałał z pozostałą treścią kontraktu.

„Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go”, jeżeli spełnione są dalsze przesłanki wskazane w przepisie. - Kodeks cywilny, art. 385¹ § 1, 1964

• Konsument - analiza zaczyna się od celu, w jakim kredytobiorca zawarł konkretną umowę.
• Brak negocjacji - trzeba ustalić rzeczywisty wpływ na konkretną klauzulę, nie tylko wybór banku lub produktu.
• Dobre obyczaje - ocena obejmuje lojalność informacyjną i równowagę kontraktową w chwili zawarcia umowy.
• Interesy konsumenta - bada się skutki konkretnego mechanizmu, a nie samą późniejszą zmianę kursu CHF.
• Główne świadczenia - ich znaczenie wymaga odrębnej oceny, zwłaszcza gdy bank powołuje się na jednoznaczność zapisu.

Kiedy ocenia się postanowienie umowne?

Oceny dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, z uwzględnieniem jej treści, okoliczności zawarcia i umów pozostających z nią w związku (źródło: art. 385² KC).

To ważne rozróżnienie. Późniejsza możliwość spłaty bezpośrednio w CHF, zmiana kursów albo aneks mogą mieć znaczenie, lecz nie pozwalają bez dalszej analizy zastąpić obrazu z dnia podpisania kontraktu. W praktyce redakcyjnej najczęstszy błąd polega na ocenianiu umowy z 2008 r. przez pryzmat dokumentów banku z wielu lat późniejszych.

• Umowa z 2007 r. - porównania wymagają regulaminu obowiązującego właśnie w dacie jej podpisania.
• Umowa z 2010 r. - trzeba sprawdzić, czy bank wręczył aktualny załącznik i jakie tabele kursowe wskazywał wzorzec.
• Oświadczenie o ryzyku - jego treść ocenia się razem z rozmową ofertową, symulacjami i umową.
• Późniejszy aneks - nie powinien automatycznie zastępować oceny pierwotnej klauzuli.

Czy każda klauzula przeliczeniowa dotycząca CHF jest niedozwolona?

Nie. Klauzula przeliczeniowa w kredycie CHF wymaga indywidualnej oceny jej brzmienia, roli w umowie, informacji przekazanych konsumentowi i skutków mechanizmu kursowego. Podobne słowa w umowach różnych banków mogą działać odmiennie, dlatego art. 385¹ KC nie pozwala na automatyczne wnioski.

Dlaczego podobne brzmienie klauzul nie oznacza identycznego wyniku?

Podobieństwo językowe jest sygnałem do porównania dokumentów, lecz nie zastępuje oceny całego wzorca i okoliczności zawarcia umowy.

Przykładowo, zapis odsyłający do „kursu kupna” lub „kursu sprzedaży” może wymagać sprawdzenia, czy umowa wyjaśniała sposób tworzenia tabeli kursowej banku, czy odsyłała do regulaminu oraz czy konsument mógł przed podpisaniem oszacować wpływ mechanizmu na saldo i raty. Różnica jednego zdania w regulaminie bywa istotna.

• Klauzula wypłaty - należy sprawdzić, po jakim kursie bank przeliczał kwotę udostępnionego finansowania.
• Klauzula spłaty - wymaga osobnego odczytania, ponieważ może odnosić się do innego kursu niż wypłata.
• Regulamin - może zawierać definicje tabeli kursowej nieobecne w samej umowie.
• Załącznik walutowy - może opisywać ryzyko walutowe, ale jego występowanie nie kończy analizy jakości informacji.

Jak odróżnić niekorzystny skutek ekonomiczny od klauzuli abuzywnej?

Pogorszenie opłacalności kredytu po zmianie kursu CHF samo w sobie nie przesądza o abuzywności; decydują ustawowe przesłanki z art. 385¹ KC i okoliczności zawarcia umowy.

Ocena prawna nie polega na prostym zestawieniu wysokości raty z oczekiwaniami kredytobiorcy. Trzeba oddzielić ryzyko ekonomiczne wpisane w konstrukcję finansowania od pytania, czy bank przedstawił mechanizm w sposób uczciwy i pozwalający zrozumieć jego konsekwencje.

• Wzrost raty - jest faktem finansowym, ale nie stanowi samodzielnej przesłanki z art. 385¹ KC.
• Saldo w PLN - jego wzrost wymaga zestawienia z mechanizmem indeksacji lub denominacji.
• Spread walutowy - trzeba badać według treści umowy i regulaminu, nie według samej nazwy opłaty.
• Reklama kredytu - może być materiałem pomocniczym, jeżeli zachowała się z okresu zawierania umowy.

Jak ustala się status konsumenta i indywidualne uzgodnienie klauzuli?

Status konsumenta ustala się przez cel konkretnej czynności prawnej: osoba fizyczna działa poza działalnością gospodarczą lub zawodową. W sprawie kredytowej znaczenie ma między innymi przeznaczenie lokalu, sposób jego wykorzystania i rola każdego współkredytobiorcy; nie wystarcza sama etykieta „Frankowicz”.

Czy kredyt na lokal częściowo wykorzystywany w firmie wyklucza status konsumenta?

To zależy od celu umowy i związku kredytu z działalnością gospodarczą lub zawodową, dlatego lokal częściowo wykorzystywany zawodowo wymaga dokładniejszej analizy dokumentów.

Przykład: małżonkowie kupują mieszkanie na cele mieszkaniowe, a jedno z nich po latach przyjmuje klientów w jednym pokoju. To nie jest automatycznie ten sam przypadek co kredyt zaciągnięty od początku na lokal usługowy. Analiza powinna odtworzyć stan z dnia zawarcia umowy.

• Zakup mieszkania dla rodziny - zwykle wskazuje na cel prywatny, lecz dokumenty mogą zawierać dodatkowe elementy wymagające sprawdzenia.
• Lokal usługowy - może przemawiać za zawodowym celem czynności.
• Dwóch kredytobiorców - sytuację każdej osoby trzeba ocenić w kontekście jej roli i celu umowy.
• Najem po kilku latach - późniejsze zdarzenie nie powinno bez analizy przesądzać o celu pierwotnej umowy.

Czy podpisanie umowy oznacza indywidualne uzgodnienie postanowienia?

Nie. Podpis potwierdza zawarcie umowy, ale sam nie dowodzi realnego wpływu konsumenta na treść konkretnej klauzuli przeliczeniowej; ciężar wykazania indywidualnego uzgodnienia ponosi podmiot, który się na nie powołuje (art. 385¹ § 3-4 KC).

Wybór waluty, kwoty finansowania, okresu spłaty czy marży nie musi oznaczać negocjowania sposobu, w jaki bank ustalał kurs w tabeli. Rzetelna analiza sprawdza formularze, projekty umów, korespondencję i notatki z procesu sprzedażowego, jeśli zachowały się w aktach.

• Wzorzec banku - art. 385¹ § 3 KC wiąże go z domniemaniem braku indywidualnego uzgodnienia.
• Projekt z poprawkami - może pokazać, które postanowienia były rzeczywiście negocjowane.
• E-mail z bankiem - może mieć znaczenie, gdy dotyczy konkretnej klauzuli, a nie tylko terminu podpisania.
• Negocjacja marży - nie dowodzi automatycznie negocjacji mechanizmu kursowego.

Jak oceniać przejrzystość mechanizmu przeliczeniowego i ryzyko walutowe?

Przejrzystość ekonomiczna umowy oznacza możliwość zrozumienia nie tylko języka klauzuli, lecz także jej przewidywalnych konsekwencji dla rat i salda. Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 3 października 2019 r. w sprawie C-260/18 Dziubak interpretuje standard dyrektywy 93/13/EWG, ale nie rozstrzyga automatycznie każdej polskiej sprawy.

Jakie dokumenty pokazują zakres informacji o ryzyku?

Najpierw należy zebrać umowę, regulamin, formularze informacyjne, symulacje, oświadczenia o ryzyku i zachowaną korespondencję z okresu przed podpisaniem kontraktu.

Samo poprawne językowo zdanie o zmienności kursu nie musi wyjaśniać, jak zmiana kursu może wpływać równocześnie na ratę oraz saldo zadłużenia wyrażone w złotych. Z drugiej strony brak jednego dokumentu nie pozwala samodzielnie przesądzić sprawy. Liczy się cały proces informacyjny.

• Symulacja rat - warto sprawdzić, jakie warianty kursowe obejmowała i czy wskazywała ograniczenia modelu.
• Oświadczenie o ryzyku - trzeba czytać jego pełną treść, datę i załączniki.
• Regulamin tabel kursowych - może wyjaśniać albo pozostawiać otwarte zasady ustalania kursu.
• Materiały reklamowe - mogą pomóc odtworzyć sposób prezentacji produktu konsumentowi.

Czy oświadczenie o świadomości ryzyka kończy analizę?

Nie. Podpisane oświadczenie jest jednym z dowodów, lecz jego znaczenie zależy od treści, zakresu wyjaśnień i całej dokumentacji dostępnej przy zawarciu umowy.

Wyrok C-260/18 dotyczy wykładni dyrektywy 93/13/EWG i skutków usunięcia nieuczciwego warunku; wymaga zastosowania do konkretnej umowy oraz prawa krajowego. - TSUE, C-260/18 Dziubak, 3 października 2019 r.

W praktyce bezpieczne pytanie brzmi: „co dokładnie klient otrzymał i co mógł zrozumieć przed podpisaniem?”. Nie: „czy podpisano druk?”. To rozróżnienie pomaga uniknąć zarówno zbyt optymistycznych, jak i zbyt kategorycznych opinii.

• Jednostronicowy formularz - może mieć ograniczoną wartość wyjaśniającą, jeśli nie zawiera danych o mechanizmie i skutkach.
• Symulacja kilku kursów - wymaga oceny, czy przedstawiała realne ryzyko, a nie tylko wariant kosmetyczny.
• Wyjaśnienia doradcy - ich znaczenie zależy od dowodów i spójności z dokumentami.
• Informacja o saldzie - powinna być analizowana obok informacji o racie, ponieważ dotyczą różnych skutków ekonomicznych.

Jak odróżnić umowę od późniejszych aneksów, regulaminów i praktyki banku?

Umowa, regulamin, aneks i późniejsza praktyka banku są odrębnymi dokumentami oraz zdarzeniami, które trzeba ułożyć chronologicznie. Dla kontroli klauzul abuzywnych kluczowy jest stan z dnia zawarcia umowy, natomiast aneks może wywoływać własne skutki prawne zależne od jego treści i okoliczności podpisania.

Czy późniejszy aneks naprawia pierwotną klauzulę?

To zależy. Aneks nie powinien być uznawany automatycznie ani za naprawę pierwotnego mechanizmu, ani za dokument całkowicie obojętny; wymaga osobnej oceny.

Przykład: aneks umożliwiający spłatę bezpośrednio w CHF może zmieniać sposób wykonywania umowy od określonej daty. Nie odpowiada sam przez się na pytanie, jakie znaczenie miała pierwotna klauzula przy uruchomieniu kredytu i wcześniejszych spłatach.

• Aneks do spłaty w CHF - należy odczytać razem z datą wejścia w życie i zakresem zmian.
• Zmiana regulaminu - wymaga ustalenia, czy została skutecznie włączona do konkretnej relacji umownej.
• Historia spłat - pomaga odtworzyć rozliczenia, ale nie zastępuje tekstu pierwotnej umowy.
• Praktyka banku - może być dowodowo istotna, lecz nie pozwala pomijać formalnej treści dokumentów.

Jak przygotować chronologię dokumentów?

Najpierw należy uporządkować dokumenty od oferty przez podpisanie umowy do każdego aneksu, zapisując dokładne daty i źródło każdego pliku.

• Data oferty - pozwala powiązać materiały informacyjne z właściwym procesem sprzedaży.
• Data umowy - wyznacza punkt odniesienia dla regulaminu oraz oceny z art. 385² KC.
• Data aneksu - wskazuje, od kiedy zmieniono sposób wykonywania zobowiązania.
• Data zaświadczenia banku - pomaga ocenić aktualność danych o wypłacie i spłatach.

Jak weryfikować informacje w rejestrze UOKiK i orzecznictwie?

Rzetelne sprawdzanie informacji o klauzulach abuzywnych wymaga dotarcia do źródła pierwotnego: pełnego wpisu, wyroku lub aktu prawnego. Rejestr Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, CURIA, Sąd Najwyższy, SAOS i materiały Rzecznika Finansowego pomagają weryfikować tezy, lecz nie zastępują analizy konkretnej umowy kredytobiorcy.

Czy wpis w rejestrze klauzul UOKiK przesądza wynik sprawy?

Nie. Wpis w rejestrze klauzul UOKiK może być materiałem porównawczym, ale nie jest automatycznym wyrokiem dotyczącym każdej podobnej umowy lub każdego rocznika regulaminu.

Porównanie powinno obejmować pełne brzmienie wpisu, tekst z umowy, datę obowiązywania regulaminu i różnice w stanie faktycznym. Unikajmy skrótów typu „identyczna klauzula”, gdy różni się choćby sposób odesłania, definicja tabeli albo data wzorca.

• Numer wpisu - trzeba zestawić z pełną treścią, nie tylko z cytatem z wyszukiwarki.
• Nazwa banku - nie wystarcza do przeniesienia oceny na inną umowę tego samego banku.
• Data wzorca - może rozstrzygać, czy porównywany regulamin jest właściwy.
• Stan faktyczny - może różnić się od sytuacji konkretnego konsumenta.

Jak sprawdzić wyrok TSUE lub orzeczenie krajowe cytowane w internecie?

W czterech krokach: odszukaj pełną sygnaturę w CURIA, bazie Sądu Najwyższego lub SAOS, sprawdź datę i sentencję, przeczytaj uzasadnienie, a następnie porównaj stan faktyczny z własną umową.

1. Sprawdź źródło - dla C-260/18 właściwa jest baza CURIA, a nie fragment grafiki z mediów społecznościowych.
2. Odczytaj sentencję - to ona pokazuje zakres formalnego rozstrzygnięcia.
3. Przeczytaj uzasadnienie - pojedyncze zdanie może odnosić się do szczególnego pytania sądu krajowego.
4. Ustal stan faktyczny - porównaj rodzaj kredytu, treść klauzuli i pytania prawne.
5. Odróżnij opinię od wyroku - opinia rzecznika generalnego nie jest wyrokiem TSUE.

Ten sam standard stosujmy wobec odwołań do dyrektywy 93/13/EWG. Jej tekst jest punktem odniesienia dla ochrony konsumenta, ale krajowy skutek zawsze wymaga zastosowania przez prawo i sąd w konkretnej sprawie.

Jakie mogą być skutki uznania postanowienia za niewiążące?

Skutkiem z art. 385¹ § 1 KC jest co do zasady niewiązanie konsumenta niedozwolonym postanowieniem, przy dalszym związaniu stron umową w pozostałym zakresie, jeżeli jest to możliwe. Nie jest to samodzielna gwarancja nieważności umowy, zwrotu określonej kwoty ani wykreślenia hipoteki.

Czy umowa zawsze upada po usunięciu klauzuli?

Nie. Możliwość dalszego obowiązywania umowy trzeba ocenić indywidualnie według prawa krajowego, treści kontraktu i standardu wynikającego z dyrektywy 93/13/EWG.

TSUE w sprawie C-260/18 wskazał granice dowolnego zastępowania usuniętego nieuczciwego warunku przez sąd. Nie oznacza to jednak jednej odpowiedzi dla wszystkich umów CHF. Znaczenie ma między innymi konstrukcja umowy oraz sytuacja należycie poinformowanego konsumenta.

• Dalsze obowiązywanie umowy - wymaga oceny, czy po eliminacji zapisu kontrakt może funkcjonować prawnie.
• Nieważność całej umowy - nie wynika automatycznie z samego stwierdzenia abuzywności.
• Rozliczenia stron - wymagają odrębnego ustalenia wpłat, wypłaty i zgłoszonych roszczeń.
• Hipoteka - jej los zależy od podstawy prawnej i etapu konkretnej sprawy.

Jak porównać proces, ugodę i pozostawienie umowy bez zmian?

Najpierw trzeba policzyć co najmniej trzy warianty: dalsze wykonywanie umowy, propozycję ugody oraz możliwy scenariusz sporu, bez zakładania pewnego wyniku procesu.

W tej ocenie przydaje się pozew czy ugoda z bankiem - jak porównać warianty oraz materiał jak policzyć możliwe korzyści i koszty sprawy frankowej. Trzeba uwzględnić koszty pełnomocnika, koszty sądowe, czas, ryzyko kosztów przeciwnika, sytuację płynnościową oraz parametry konkretnej ugody. Przebieg opisuje także oś czasu sprawy frankowej.

• Wariant procesowy - obejmuje ryzyko rozstrzygnięcia i czas postępowania, który zależy od sądu oraz sprawy.
• Wariant ugodowy - wymaga odczytania projektu ugody, nie tylko deklarowanej korzyści.
• Wariant bez zmian - pozwala ocenić dalsze raty i ryzyko walutowe kredytu.
• Rozliczenie po wyroku - wymaga osobnej analizy, opisanej w materiale co dzieje się po prawomocnym wyroku frankowym.

Jak przygotować dokumenty do indywidualnej analizy umowy CHF?

Do analizy umowy frankowej potrzebne są co najmniej: umowa, regulamin właściwy dla daty podpisania, załączniki, wszystkie aneksy, historia spłat i zaświadczenie banku. Pełna chronologia ogranicza ryzyko oparcia opinii na regulaminie z niewłaściwego okresu lub na niepełnym obrazie rozliczeń.

Jakie dokumenty przekazać prawnikowi?

Najlepiej przekazać komplet dokumentów w kolejności dat, z czytelnymi skanami wszystkich stron oraz informacją, których materiałów brakuje.

• Umowa kredytowa - potrzebna jest całość wraz z podpisanymi załącznikami.
• Regulamin - powinien odpowiadać dacie zawarcia umowy, a nie obecnej wersji ze strony banku.
• Aneksy - każdy dokument należy dołączyć wraz z datą podpisania.
• Historia spłat - pomaga przygotować indywidualne rozliczenie, lecz nie przesądza roszczeń.
• Zaświadczenie banku - powinno obejmować dane o wypłacie, spłatach i istotnych rozliczeniach.
• Korespondencja i symulacje - mogą pokazywać zakres informacji o ryzyku oraz przebieg zawierania umowy.

Jak rozpoznać nierzetelną obietnicę pewnej wygranej?

Pewna wygrana, automatyczna nieważność każdej umowy i gwarantowany zwrot określonej kwoty są sygnałami ostrzegawczymi, ponieważ wynik zależy od okoliczności konkretnej sprawy.

Przed wyborem pełnomocnika warto skorzystać z materiału jak wybrać kancelarię do sprawy frankowej i poprosić o jasne omówienie wariantów. Rzetelna kancelaria wyjaśnia, co zbada, czego nie można przesądzić oraz jakie koszty mogą pojawić się na każdym etapie.

Element rozmowy	Sygnał rzetelnej analizy	Sygnał ostrzegawczy
Ocena umowy	Prośba o pełną umowę, regulamin i aneksy.	Wniosek po jednym zdjęciu strony z tabelą kursową.
Wynik sprawy	Omówienie wariantów i ryzyk.	Zapewnienie o wygranej bez zastrzeżeń.
Koszty	Jasne wskazanie wynagrodzenia, opłat i premii za sukces.	Nieprecyzyjne hasło „bez kosztów”, bez umowy i wyliczeń.
Orzecznictwo	Pełna sygnatura i źródło pierwotne.	Grafika z cytatem bez daty, sądu i stanu faktycznego.

• Umowa z kancelarią - przed podpisaniem trzeba sprawdzić zasady wynagrodzenia i premię za sukces.
• Ryzyko procesowe - powinno zostać omówione wprost, a nie ukryte pod marketingowym hasłem.
• Źródła orzeczeń - pełna sygnatura umożliwia samodzielną kontrolę informacji.
• Zakres analizy - powinien obejmować dokumenty konkretnego kredytobiorcy.

Najczęściej zadawane pytania

Czy art. 385¹ KC oznacza, że każda umowa kredytu CHF jest nieważna?

Nie. Przepis określa zasady kontroli konkretnych postanowień umowy zawartej z konsumentem. Skutek dla całej umowy zależy między innymi od treści klauzuli, pozostałych zapisów, okoliczności zawarcia umowy i aktualnej oceny prawnej.

Czy klauzula podobna do wpisu w rejestrze UOKiK jest automatycznie niedozwolona?

Nie. Podobieństwo może być ważnym sygnałem i materiałem porównawczym, ale trzeba sprawdzić pełne brzmienie zapisu oraz kontekst umowy. Wspólne słowa lub numer wpisu nie pozwalają samodzielnie przewidzieć wyniku sprawy.

Czy podpis kredytobiorcy pod umową oznacza indywidualne uzgodnienie?

Nie. Sam podpis potwierdza zawarcie umowy, ale nie musi dowodzić rzeczywistego wpływu konsumenta na konkretną klauzulę. Art. 385¹ § 3 i § 4 KC nakazuje odrębnie ocenić indywidualne uzgodnienie i ciężar jego wykazania.

Czy oświadczenie o znajomości ryzyka walutowego wyklucza zakwestionowanie klauzuli?

Nie można tego przesądzić na podstawie samego tytułu dokumentu. Należy sprawdzić jego treść, symulacje, informacje o możliwych skutkach ekonomicznych i pozostałe okoliczności zawarcia umowy.

Jak sprawdzić cytowany w internecie wyrok dotyczący frankowiczów?

Odszukaj orzeczenie w CURIA, bazie Sądu Najwyższego albo SAOS, używając pełnej sygnatury. Następnie porównaj datę, sentencję, uzasadnienie i stan faktyczny, ponieważ fragment wyrwany z uzasadnienia może nie oddawać znaczenia całego orzeczenia.

Czy późniejszy aneks naprawia pierwotne postanowienie umowy?

To zależy od treści aneksu, okoliczności jego podpisania oraz zakresu informacji przekazanych konsumentowi. Aneks wymaga indywidualnej oceny i nie należy z góry przyjmować ani jego pełnej skuteczności naprawczej, ani całkowitej obojętności.

Jakie dokumenty są potrzebne do oceny klauzul w umowie CHF?

Podstawą są umowa, regulamin z dnia jej zawarcia, załączniki i aneksy. Pomocne bywają również symulacje, formularze informacyjne, korespondencja, historia spłat oraz zaświadczenie banku o wypłatach i rozliczeniach.

Źródła i literatura

1. ISAP - Kodeks cywilny, art. 385¹-385³, Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93 ze zm.; tekst należy sprawdzić pod względem aktualności przed publikacją.
2. EUR-Lex - dyrektywa Rady 93/13/EWG, 5 kwietnia 1993 r.
3. CURIA - wyrok TSUE C-260/18, Dziubak, 3 października 2019 r., ECLI:EU:C:2019:819.
4. SAOS - System Analizy Orzeczeń Sądowych, wyszukiwanie według sygnatury, daty i treści orzeczenia.
5. Rzecznik Finansowy, materiały instytucjonalne dotyczące klientów podmiotów rynku finansowego.

Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej radcy prawnego lub adwokata.

Przeczytaj również

• Analiza umowy CHF przed decyzją: jakie pytania zadać prawnikowi w świetle art. 385¹ KC i wyroku TSUE C-260/18?
• Art. 385¹ KC w umowie kredytu CHF - kiedy postanowienie może zostać uznane za niedozwolone?