Czy pozew przeciwko bankowi automatycznie pozwala przestać spłacać kredyt CHF?

Czy wniesienie pozwu zmienia obowiązki z umowy?

Pozew frankowy a zaprzestanie spłaty to dwie odrębne kwestie: samo złożenie pozwu przeciwko bankowi nie zawiesza automatycznie rat ani nie unieważnia umowy. TSUE w sprawach C-260/18 Dziubak i C-287/22 wskazywał standard ochrony konsumenta, lecz o środku tymczasowym decyduje sąd krajowy, stosując między innymi art. 730, 730¹ i 755 Kodeksu postępowania cywilnego.

To rozróżnienie ma praktyczne znaczenie już w dniu nadania pozwu. Pozew jest pismem wszczynającym postępowanie i zawiera żądania oraz argumenty kredytobiorcy. Nie zastępuje wyroku, ugody ani postanowienia o zabezpieczeniu. W sprawach, które analizuję jako redakcja działająca pod nadzorem radcy prawnego, najwięcej niepotrzebnego ryzyka pojawia się wtedy, gdy ktoś traktuje numer sprawy jako zgodę na niepłacenie kolejnej raty.

Czy można zatrzymać raty w dniu złożenia pozwu?

Nie. W dniu złożenia pozwu obowiązek zapłaty raty co do zasady nadal wynika z wykonywanej umowy, chyba że wcześniej nastąpiło zdarzenie, które wyraźnie zmienia ten obowiązek, na przykład wykonanie ugody albo skuteczne postanowienie sądu o zabezpieczeniu.

Inaczej mówiąc: kredytobiorca może twierdzić w pozwie, że umowa zawiera niedozwolone postanowienia albo że nie może dalej obowiązywać, ale bank nie musi przyjąć tego twierdzenia jako rozstrzygnięcia. Spór dopiero trafia pod ocenę sądu. Dotyczy to zarówno rat kapitałowo-odsetkowych, jak i rat wyrażonych w CHF lub przeliczanych według mechanizmu indeksacji.

• Potwierdzenie nadania pozwu - potwierdza wysłanie pisma, lecz nie stanowi decyzji o wstrzymaniu spłaty CHF.
• Sygnatura sprawy - identyfikuje postępowanie sądowe, ale sama nie zmienia harmonogramu kredytu.
• Żądanie ustalenia nieważności - przedstawia stanowisko powoda, którego sąd jeszcze nie rozstrzygnął.
• Wniosek o zabezpieczenie roszczenia - uruchamia odrębną ocenę sądu i nie jest równoznaczny z jego uwzględnieniem.
• Informacja przekazana bankowi o pozwie - może być ważna komunikacyjnie, ale nie zastępuje postanowienia ani ugody.

Jedno zdanie do zapamiętania: pozew przeciwko bankowi otwiera spór, lecz nie stanowi samodzielnej podstawy do zaprzestania płacenia rat.

Czym różni się twierdzenie o nieważności od prawomocnego rozstrzygnięcia?

Twierdzenie o nieważności to argument strony, a prawomocne rozstrzygnięcie to skutek decyzji sądu po przeprowadzeniu postępowania. Między tymi etapami mogą pojawić się odpowiedź banku, dowody, postanowienie o zabezpieczeniu, wyrok pierwszej instancji i środek zaskarżenia.

Wyrok TSUE z 3 października 2019 r. w sprawie C-260/18 Dziubak dotyczył skutków usunięcia nieuczciwych warunków umownych i roli prawa krajowego przy ocenie dalszego obowiązywania umowy. Nie tworzy prostego mechanizmu: „mam pozew, więc nie płacę”. Każda umowa, treść pozwu oraz etap sprawy wymagają osobnej oceny.

„Po usunięciu nieuczciwego warunku sąd krajowy ocenia dalsze obowiązywanie umowy według prawa krajowego, z poszanowaniem ochrony konsumenta.” - Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, sprawa C-260/18 Dziubak, 2019

Jeżeli rozważasz zmianę płatności, przydatna będzie także analiza: spłata rat podczas sprawy frankowej. Nie chodzi o szukanie jednej odpowiedzi dla wszystkich frankowiczów, lecz o ustalenie, jaki dokument i jakie ryzyko dotyczą właśnie Twojej sprawy.

Jakie skutki może wywołać samodzielne zaprzestanie spłaty?

Samodzielne zaprzestanie spłaty bez zabezpieczenia może zostać przez bank potraktowane jako zaległość kredytowa, a dalsza reakcja zależy od umowy, wysokości zaległości, czasu opóźnienia i praktyki banku. Nie oznacza to automatycznej egzekucji po jednej nieopłaconej racie, ale nie warto ignorować kolejnych etapów korespondencji.

Ostrożna decyzja nie polega na zakładaniu najgorszego scenariusza, lecz na przygotowaniu go. Bank może wysłać przypomnienie, naliczyć odsetki za opóźnienie, wezwać do zapłaty albo - przy spełnieniu warunków umowy i prawa - podjąć dalsze działania. Kredytobiorca powinien znać kolejność tych zdarzeń zanim podejmie decyzję o wstrzymaniu rat.

Czy bank może naliczać zaległość i odsetki?

Tak, bank może zaksięgować brak zapłaty jako zaległość i naliczać odsetki za opóźnienie, jeżeli nie obowiązuje go inne wiążące ustalenie lub postanowienie sądu. To, czy naliczenie jest finalnie zasadne oraz jak strony rozliczą się po zakończeniu procesu, zależy od okoliczności sprawy i treści rozstrzygnięcia.

Przykład pierwszy: rata przypada 10 maja, pozew został złożony 8 maja, ale sąd nie wydał zabezpieczenia. Bank może nadal oczekiwać raty zgodnie z harmonogramem. Przykład drugi: kredytobiorca otrzymał zabezpieczenie obejmujące obowiązek płacenia rat, lecz postanowienie wskazuje konkretny zakres i datę - nie powinien rozszerzać go samodzielnie na inne opłaty, ubezpieczenia albo wcześniejsze zaległości.

• Termin płatności raty - wynika z harmonogramu i jest punktem odniesienia do oceny opóźnienia.
• Odsetki za opóźnienie - bank może je naliczać przy braku podstawy do wstrzymania świadczenia, ale ich ostateczne rozliczenie może zależeć od wyniku sporu.
• Wezwanie do zapłaty - wymaga sprawdzenia kwoty, terminu, wskazanej podstawy oraz zgodności z historią wpłat.
• Odpowiedź na pismo banku - powinna być skonsultowana z pełnomocnikiem, aby nie osłabić przyjętej strategii procesowej.
• Dowód zapłaty - potwierdzenia przelewów i historia rachunku pomagają odtworzyć rzeczywistą sumę wpłat kredytu.

Brak raty nie znika dlatego, że sprawa jest w toku; dopóki nie ma odrębnej podstawy, bank może ją ujmować w rozliczeniu jako zaległą.

Czy bank może wypowiedzieć umowę?

To zależy od treści umowy, skali opóźnienia, uprzednich wezwań i przepisów mających zastosowanie, dlatego nie da się uczciwie przewidzieć wypowiedzenia w każdej sprawie. Ryzyko wypowiedzenia umowy jest jednak jednym z elementów, które trzeba omówić przed jednostronnym zatrzymaniem rat.

Wypowiedzenie nie jest tym samym co pozew banku ani natychmiastowa egzekucja. Zwykle poprzedza je korespondencja i określone czynności, a kredytobiorca powinien reagować na pisma w terminie. Nie należy odkładać kopert „na później”, zwłaszcza gdy bank podaje kwotę wymagalności albo wzywa do uregulowania zaległości.

1. Odbierz pismo banku w terminie, ponieważ awizowana przesyłka może wywoływać skutki niezależnie od tego, czy została przeczytana od razu.
2. Porównaj wskazaną zaległość z harmonogramem, historią rachunku i własnymi potwierdzeniami przelewów.
3. Prześlij pełnomocnikowi skan całej korespondencji, wraz z kopertą i datą odbioru.
4. Ustal, czy pismo jest przypomnieniem, wezwaniem do zapłaty, wypowiedzeniem czy informacją o cesji lub windykacji.
5. Nie składaj pochopnych oświadczeń o uznaniu długu bez analizy ich znaczenia dla sporu.

Czy brak rat może wpłynąć na historię płatniczą i budżet?

Tak, opóźnienia mogą mieć znaczenie dla historii płatniczej i przyszłej zdolności kredytowej, ale konkretny skutek zależy od danych przekazywanych przez bank, podstawy przetwarzania oraz czasu trwania opóźnienia. Wątpliwości dotyczące informacji kredytowej warto omawiać z prawnikiem i sprawdzić w materiale o pozwie frankowym a BIK.

Jest też drugi wymiar: domowy budżet. Przykład trzeci: rodzina zachowuje ratę w rezerwie, bo czeka na decyzję o zabezpieczeniu. Przykład czwarty: kredytobiorca przeznacza niewpłacone raty na bieżące wydatki, a po odmowie zabezpieczenia nie ma środków na uregulowanie narastającej zaległości. Ta różnica może być istotniejsza niż sama teza prawna.

• Rezerwa finansowa - powinna uwzględniać kilka przyszłych rat, koszty pełnomocnika i ryzyko żądania zapłaty zaległości.
• Raport historii kredytowej - pozwala sprawdzić, jakie informacje są widoczne i czy wymagają wyjaśnienia.
• Nowy kredyt mieszkaniowy - bank oceni zdolność według własnych procedur, więc spór CHF może utrudnić finansowanie.
• Plan rodzinny - decyzję o wstrzymaniu rat trzeba zestawić z kosztami leczenia, najmu, edukacji lub innych stałych zobowiązań.
• Kontakt z bankiem - komunikacja powinna być rzeczowa i dokumentowana, bez rezygnacji z zarzutów podnoszonych w procesie.

Kiedy zabezpieczenie może zmienić obowiązek płatności?

Zabezpieczenie roszczenia to tymczasowe postanowienie sądu, charakteryzujące się indywidualnym zakresem, określoną datą skuteczności i czasem obowiązywania. Art. 730 i 730¹ Kodeksu postępowania cywilnego przewidują zabezpieczenie roszczeń przed wszczęciem sprawy lub w jej toku, gdy strona uprawdopodobni roszczenie oraz interes prawny.

W sprawie CHF wniosek może dotyczyć na przykład uregulowania praw i obowiązków stron na czas procesu. Sąd krajowy nie działa automatycznie. Oceni materiał przedstawiony przez strony, charakter roszczenia, sytuację płatniczą, treść umowy i przesłanki ustawowe. Zakres ochrony może różnić się między sprawami.

Jakie przepisy regulują zabezpieczenie roszczenia?

Podstawę proceduralną stanowią przede wszystkim art. 730, 730¹ i 755 Kodeksu postępowania cywilnego. Przepisy te rozdzielają możliwość żądania zabezpieczenia od meritum sprawy oraz pozwalają sądowi unormować prawa i obowiązki stron na czas postępowania w sprawach niepieniężnych.

Art. 730 wskazuje, że można żądać zabezpieczenia w każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd. Art. 730¹ wymaga uprawdopodobnienia roszczenia i interesu prawnego, a art. 755 opisuje przykładowe sposoby zabezpieczenia roszczeń niepieniężnych. Brzmienie przepisu oraz aktualne orzecznictwo należy sprawdzić przed publikacją i przed złożeniem wniosku w konkretnej sprawie.

„Zabezpieczenia można żądać w każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd.” - Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Kodeks postępowania cywilnego, art. 730, tekst jednolity aktualny na dzień sprawdzenia

• Roszczenie - kredytobiorca powinien je uprawdopodobnić dokumentami i argumentacją, a nie samym przekonaniem o nieważności umowy.
• Interes prawny - wymaga wykazania, że brak zabezpieczenia utrudni lub udaremni osiągnięcie celu postępowania.
• Wniosek o zabezpieczenie - powinien precyzyjnie wskazywać oczekiwany sposób tymczasowej ochrony.
• Postanowienie sądu - określa, czy i jak sąd udzielił ochrony oraz jakie są jej granice.
• Zażalenie lub dalsza kontrola - może wpływać na trwałość rozwiązania, dlatego pełnomocnik powinien monitorować sprawę.

O zmianie obowiązku płatności decyduje treść postanowienia, a nie samo złożenie wniosku o zabezpieczenie.

Jak odczytać sentencję postanowienia o zabezpieczeniu?

Najpierw odczytaj dokładnie sentencję, następnie datę, zakres świadczeń i czas obowiązywania ochrony. Uzasadnienie wyjaśnia tok rozumowania sądu, lecz w praktyce wykonanie postanowienia musi mieścić się w tym, co sąd wyraźnie postanowił.

Przykład piąty: postanowienie może dotyczyć obowiązku uiszczania rat kapitałowo-odsetkowych „na czas trwania postępowania”. Nie wolno z tego automatycznie wyprowadzać wniosku o zwolnieniu z każdej opłaty dodatkowej. Przykład szósty: gdy sąd zabezpieczył roszczenie od określonej daty, nie należy samodzielnie uznawać, że obejmuje ono raty wymagalne wcześniej.

1. Sprawdź sąd, sygnaturę i strony postanowienia, aby wykluczyć pomyłkę w dokumentach.
2. Odczytaj dosłownie czasownik w sentencji, ponieważ „wstrzymać”, „zakazać” i „uregulować” mogą prowadzić do różnych skutków.
3. Ustal dokładnie, jakie raty, opłaty lub obowiązki obejmuje postanowienie.
4. Sprawdź datę wydania, doręczenia oraz zapis o czasie obowiązywania zabezpieczenia.
5. Zapytaj pełnomocnika, czy bank został prawidłowo zawiadomiony i czy wniósł środek zaskarżenia.

Pomocniczo można przeczytać materiał o tym, czym jest zabezpieczenie w sprawie CHF. W praktyce prowadzonych spraw najbezpieczniejsze jest działanie literalnie w granicach sentencji, bez rozszerzającej interpretacji na własną rękę.

Czy zabezpieczenie kończy sprawę frankową?

Nie. Zabezpieczenie organizuje sytuację stron tymczasowo, ale nie przesądza prawomocnego wyroku, nieważności umowy ani końcowego rozliczenia kapitału kredytu CHF i dokonanych wpłat.

To ważne także psychologicznie. Po korzystnym postanowieniu kredytobiorca może odczuwać, że najtrudniejszy etap minął, ale nadal trzeba odpowiadać na pisma, pilnować terminów oraz gromadzić dokumenty. Z kolei odmowa zabezpieczenia nie oznacza automatycznie przegranej w sprawie głównej.

• Postanowienie tymczasowe - służy ochronie na czas procesu, a nie końcowemu rozliczeniu stron.
• Wyrok pierwszej instancji - może zostać zaskarżony, więc zwykle nie kończy definitywnie sporu.
• Prawomocność - ma odrębne znaczenie od udzielenia zabezpieczenia.
• Rozliczenie stron - zależy od żądań, ustaleń faktycznych i rozstrzygnięcia sądu.
• Ugoda - jest inną drogą zakończenia sporu i wymaga osobnej oceny jej warunków.

Czy TSUE C-287/22 pozwolił wszystkim frankowiczom nie płacić rat?

Nie, wyrok TSUE z 15 czerwca 2023 r. w sprawie C-287/22 nie zwolnił automatycznie wszystkich kredytobiorców z płatności. Orzeczenie dotyczyło skutecznej ochrony tymczasowej konsumenta i wskazało, że sąd krajowy może potrzebować zabezpieczenia, aby późniejszy wyrok nie pozostał nieskuteczny w praktyce.

To istotny punkt odniesienia dla sądów i pełnomocników, nie zaś gotowa decyzja dla każdego kredytu. TSUE interpretuje prawo Unii, natomiast sąd krajowy stosuje je do konkretnych faktów: umowy, dotychczasowych spłat, żądań pozwu i wniosku o zabezpieczenie.

Jaką ochronę konsumenta wskazał TSUE w C-287/22?

TSUE wskazał, że ochrona tymczasowa może być konieczna, gdy bez niej pełna skuteczność przyszłego orzeczenia konsumenckiego byłaby zagrożona. Sąd krajowy ma ocenić potrzebę takiej ochrony w realiach konkretnego sporu, a nie według automatycznego schematu dla całej grupy kredytobiorców.

„Sąd krajowy powinien móc zarządzić środek tymczasowy, jeżeli jest to konieczne dla zapewnienia pełnej skuteczności przyszłego orzeczenia.” - Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, sprawa C-287/22 Getin Noble Bank, 2023

Wyrok warto czytać razem z C-260/18 Dziubak. Pierwsza sprawa dotyczy standardu ochrony tymczasowej, druga - skutków nieuczciwych warunków w umowie. Żadna z nich nie pozwala zastąpić analizy akt prostym hasłem z internetu.

• TSUE - wykłada prawo Unii Europejskiej, lecz nie wydaje za sąd krajowy postanowienia w konkretnej sprawie kredytowej.
• C-287/22 - dotyczy skuteczności ochrony tymczasowej, a nie automatycznego zawieszenia każdej raty CHF.
• Sąd krajowy - ocenia przesłanki zabezpieczenia na podstawie materiału konkretnej sprawy.
• Konsument - powinien przedstawić sytuację finansową i dokumenty istotne dla interesu prawnego.
• Bank - ma prawo przedstawiać własne stanowisko procesowe i kwestionować wniosek.

Dlaczego suma wpłat i kapitał mają znaczenie?

Suma wpłat kredytu i wypłacony kapitał pomagają opisać ekonomiczny kontekst sporu, lecz same nie dają automatycznego prawa do zatrzymania rat. Bilans może mieć znaczenie dla argumentacji o interesie prawnym i dla przyszłych rozliczeń, które zależą od wyniku sprawy oraz aktualnego orzecznictwa.

Przykład siódmy: kredytobiorca wypłacił 300 000 zł, a jego zestawienie pokazuje wpłaty przekraczające tę kwotę. To ważna informacja dla pełnomocnika, ale nie jest samodzielną decyzją o nieważności ani instrukcją, by pominąć następną ratę. Przykład ósmy: zestawienie pomija składki ubezpieczeniowe, prowizję lub różnice między datą pobrania raty a datą księgowania - wtedy bilans może być mylący.

Element	Co ustalić	Dlaczego ma znaczenie
Kapitał wypłacony	Kwotę faktycznie udostępnioną przez bank i datę wypłaty.	Stanowi punkt odniesienia dla ekonomicznej analizy relacji stron.
Suma rat	Każdą ratę, walutę, datę i kwotę pobraną przez bank.	Ułatwia weryfikację historii płatności i argumentacji procesowej.
Prowizje oraz ubezpieczenia	Opłaty pobrane przy zawarciu lub wykonywaniu umowy.	Mogą wymagać odrębnego ujęcia w rozliczeniu.
Zaległości	Kwoty wskazywane przez bank wraz z podstawą ich naliczenia.	Pozwalają przygotować odpowiedź na wezwanie do zapłaty.

• Umowa kredytu - określa kapitał, mechanizm indeksacji oraz opłaty wymagające ujęcia w zestawieniu.
• Harmonogram spłat - pokazuje terminy i wysokość rat przewidzianych przez bank.
• Historia rachunku - weryfikuje faktycznie pobrane kwoty i daty transakcji.
• Zaświadczenie banku - może uzupełnić dane, ale warto porównać je z własną dokumentacją.
• Arkusz rozliczeniowy - powinien rozdzielać kapitał, odsetki, prowizje i opłaty, zamiast podawać jedną zbiorczą liczbę.

Praktyczny opis dokumentów znajdziesz pod linkiem jak liczyć sumę spłat i kapitał. Bilans wpłat jest narzędziem do rozmowy z pełnomocnikiem i sądem, a nie automatycznym przełącznikiem obowiązku płatności.

Jak podjąć decyzję przed prawomocnym wyrokiem?

Przed zmianą sposobu płatności kredytobiorca powinien porównać dwa warianty: dalszą spłatę oraz wstrzymanie rat na podstawie konkretnego zabezpieczenia albo przy świadomym ryzyku jego braku. Decyzję należy oprzeć na umowie, aktualnym harmonogramie, postanowieniu sądu, sumie wpłat i własnym budżecie, a nie na ogólnym wpisie w mediach społecznościowych.

Nie ma jednej bezpiecznej odpowiedzi dla każdego frankowicza. Inaczej wygląda sytuacja osoby, która ma prawomocne rozstrzygnięcie, inaczej kredytobiorcy czekającego na rozpoznanie wniosku o zabezpieczenie, a jeszcze inaczej osoby bez pozwu, która rozważa ugodę z bankiem. Rzecznik Finansowy publikuje materiały dla kredytobiorców walutowych, ale nie zastąpią one analizy konkretnej umowy.

Jak przygotować zestaw dokumentów dla pełnomocnika?

Zacznij od zebrania umowy, wszystkich aneksów, harmonogramów, historii spłat, pozwu i każdego postanowienia sądu. Dobrze opisany komplet dokumentów pozwala szybciej ustalić, czy istnieje podstawa do zmiany płatności oraz jakie ryzyko tworzy brak raty.

1. Zbierz umowę kredytu CHF wraz z regulaminem, tabelami kursowymi i wszystkimi aneksami podpisanymi z bankiem.
2. Przygotuj harmonogramy spłaty oraz historię rachunku obejmującą raty, prowizje i składki ubezpieczeniowe.
3. Dołącz pozew, odpowiedź banku, wniosek o zabezpieczenie i wszystkie postanowienia sądu.
4. Ułóż chronologicznie wezwania do zapłaty, reklamacje, wypowiedzenia oraz potwierdzenia odbioru korespondencji.
5. Spisz miesięczny budżet, w tym wysokość raty i realną rezerwę na wypadek odmowy zabezpieczenia.

Przykład dziewiąty: jedna tabela z datą raty, kwotą, walutą i numerem potwierdzenia przelewu często jest bardziej użyteczna niż kilkadziesiąt nieopisanych plików. Taka organizacja nie zmienia wyniku sprawy, ale ogranicza ryzyko błędnej oceny danych.

Jakie pytania zadać przed wstrzymaniem spłaty?

Zapytaj pełnomocnika o literalny zakres obecnych decyzji sądu, ryzyko opóźnienia, plan reakcji na bank i wpływ obu wariantów na budżet. Odpowiedź powinna odnosić się do Twoich dokumentów, a nie do deklaracji, że każdy pozew frankowy działa tak samo.

• Czy mam prawomocny wyrok, ugodę albo postanowienie o zabezpieczeniu obejmujące konkretnie moje raty?
• Od jakiej daty i do jakich świadczeń odnosi się sentencja postanowienia sądu?
• Jak bank może zaksięgować brak kolejnej raty i jakie pismo może wysłać w pierwszej kolejności?
• Jaka jest aktualna suma wpłat, kwota kapitału i jakie pozycje wymagają dodatkowego sprawdzenia?
• Czy mój budżet pozwala pokryć zaległość, odsetki i koszty, jeśli sąd odmówi ochrony tymczasowej?
• Kto i w jakim terminie odpowie na wezwanie do zapłaty albo wypowiedzenie umowy?

Najrozsądniejsza decyzja przed prawomocnym wyrokiem wynika z akt sprawy, treści zabezpieczenia i realnego budżetu, ponieważ wynik zależy od okoliczności konkretnej sprawy.

Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej udzielonej po analizie umowy, historii spłat, korespondencji banku i akt sprawy.

Najczęściej zadawane pytania

Czy pozew unieważnia umowę w dniu złożenia?

Nie. Pozew zawiera żądanie i argumenty strony, natomiast o skutkach prawnych rozstrzyga sąd. Nawet przy powołaniu się na C-260/18 Dziubak wynik i moment jego skutków zależą od okoliczności konkretnej sprawy.

Czy można odzyskać raty płacone podczas procesu?

To zależy od wyniku sprawy, treści żądań, sposobu rozliczenia stron i aktualnego orzecznictwa. Nie należy zakładać zwrotu każdej wpłaconej kwoty przed prawomocnym rozstrzygnięciem. Zestawienie rat i opłat warto przygotować od początku procesu.

Czy bank od razu wypowie umowę po braku jednej raty?

Nie da się tego przewidzieć bez analizy umowy, skali opóźnienia i korespondencji banku. Brak raty tworzy jednak realne ryzyko wezwania do zapłaty, naliczenia zaległości i dalszych działań. Każde pismo banku trzeba ocenić w terminie z pełnomocnikiem.

Czy zabezpieczenie można uzyskać przed pozwem?

Tak, Kodeks postępowania cywilnego dopuszcza żądanie zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania albo w jego toku. Jeżeli sąd udzieli zabezpieczenia przed pozwem, wyznacza termin do wszczęcia sprawy. Konkretna forma ochrony nadal zależy od przesłanek ustawowych i decyzji sądu.

Czy spłacony kapitał oznacza, że można zatrzymać raty?

Nie automatycznie. Suma wpłat może wspierać argumentację i mieć znaczenie dla oceny interesu prawnego, ale nie zastępuje postanowienia sądu. Należy uwzględnić umowę, żądania pozwu, wszystkie opłaty oraz ryzyko reakcji banku.

Czy postanowienie o zabezpieczeniu kończy sprawę?

Nie. Zabezpieczenie reguluje sytuację tymczasowo i nie przesądza końcowego wyroku ani ostatecznego rozliczenia stron. Trzeba wykonywać je zgodnie z literalną treścią, pilnować korespondencji i monitorować dalszy bieg postępowania.

Czy TSUE C-287/22 gwarantuje wstrzymanie rat?

Nie. Wyrok C-287/22 wskazuje standard skutecznej ochrony tymczasowej konsumenta, lecz nie przyznaje automatycznie takiego skutku każdemu kredytobiorcy CHF. Wniosek o zabezpieczenie rozpoznaje sąd krajowy w realiach konkretnej sprawy.

Źródła i literatura

1. Kodeks postępowania cywilnego - art. 730, 730¹ i 755, ISAP.
2. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, C-287/22, ECLI:EU:C:2023:491, 15 czerwca 2023 r..
3. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, C-260/18 Dziubak, ECLI:EU:C:2019:819, 3 października 2019 r..
4. Rzecznik Finansowy - materiały informacyjne dla klientów podmiotów rynku finansowego.

Przeczytaj również

• Czy można bezpiecznie udostępnić umowę kredytu CHF w grupie? Dane osobowe, tajemnica korespondencji i anonimizacja dokumentów
• Czy lęk przed przegraną powinien wpływać na decyzję o sprawie CHF? Jak porządkować ryzyka
• Czy na podstawie artykułu można zdecydować o pozwie lub ugodzie z bankiem?