Czy bank musiał wyjaśnić metodę ustalania WIBOR? Znaczenie wyroku TSUE C-471/24

Table of Contents

Najkrótsza odpowiedź: czego bank nie musiał ujawniać

Wyrok TSUE C-471/24 z 12 lutego 2026 r. dotyczący J.J. przeciwko PKO BP S.A. i WIBOR 6M wyjaśnia, że bank nie musiał sam przekazywać kredytobiorcy szczegółowej metodologii regulowanego wskaźnika WIBOR. Nie zwalniało go to jednak z obowiązku jasnego wyjaśnienia mechanizmu zmiennego oprocentowania i ryzyka wzrostu raty (źródło: TSUE, ECLI:EU:C:2026:85).

Czy bank musiał wyjaśnić szczegóły metodologii WIBOR?

Nie, według TSUE bank nie miał obowiązku przedstawiać konsumentowi szczegółów metodologii ustalania regulowanego wskaźnika WIBOR. Główne elementy tej metodologii należą do sfery informacji publikowanych lub udostępnianych przez administratora wskaźnika, działającego w ramach rozporządzenia BMR 2016/1011.

To rozróżnienie ma praktyczne znaczenie. Kredytobiorca nie powinien zakładać, że brak technicznego opisu mechanizmu wskaźnika w umowie automatycznie przesądza o abuzywności klauzuli WIBOR. Sąd może natomiast badać, czy dokumenty banku pozwalały realnie zrozumieć, że oprocentowanie składa się przykładowo z WIBOR 6M i stałej marży banku.

„Wymóg przejrzystości nie nakłada na bank obowiązku przekazania szczegółowych informacji o metodologii regulowanego wskaźnika referencyjnego.” - Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, sprawa C-471/24, 2026

Dlaczego odpowiedź nie zamyka oceny konkretnej umowy?

To zależy od okoliczności sprawy, ponieważ brak obowiązku przekazania pełnej metodologii nie oznacza braku innych obowiązków informacyjnych banku. Sąd bada treść umowy, regulaminu, formularza informacyjnego, symulacji i komunikacji z klientem przed podpisaniem kredytu.

Jedna rzecz pozostaje pewna: sam wyrok nie daje automatycznej podstawy ani do usunięcia WIBOR, ani do stwierdzenia nieważności umowy. Jest punktem wyjścia do analizy, nie gotową odpowiedzią procesową.

  • Bank powinien komunikować, że WIBOR 6M może zmieniać wysokość oprocentowania i raty w terminach wskazanych w umowie.
  • Marża banku powinna być określona w sposób pozwalający odróżnić ją od zmiennego wskaźnika referencyjnego.
  • Regulamin kredytu powinien wskazywać częstotliwość aktualizacji oprocentowania, na przykład co 6 miesięcy przy konstrukcji WIBOR 6M.
  • Formularz informacyjny powinien pomagać ocenić ekonomiczne skutki zmiennej stopy procentowej, a nie jedynie powtarzać nazwę wskaźnika.
  • Ocena uczciwości warunku zależy od całego materiału dowodowego, a nie od pojedynczego zdania wyrwanego z umowy.

Co dokładnie orzekł TSUE w sprawie C-471/24?

TSUE w wyroku z 12 lutego 2026 r., ECLI:EU:C:2026:85, dokonał wykładni dyrektywy 93/13/EWG w sprawie dotyczącej J.J. i PKO BP S.A., skierowanej przez Sąd Okręgowy w Częstochowie. Trybunał nie rozstrzygnął indywidualnego sporu ani nie ocenił ostatecznie konkretnej umowy kredytowej.

Jakie pytania zadał Sąd Okręgowy w Częstochowie?

Sąd krajowy pytał przede wszystkim o zakres kontroli klauzuli zmiennego oprocentowania opartej na WIBOR oraz o obowiązki informacyjne banku wobec konsumenta. Chodziło o relację między dyrektywą 93/13/EWG, rozporządzeniem BMR 2016/1011 i konkretnym postanowieniem umownym.

TSUE działa w trybie pytania prejudycjalnego. Wyjaśnia prawo Unii, a następnie polski sąd stosuje tę wykładnię do faktów, dowodów oraz żądań stron w swojej sprawie.

Czy klauzula oparta na WIBOR może podlegać kontroli sądu?

Tak, klauzula zmiennego oprocentowania oparta na WIBOR może podlegać kontroli na podstawie dyrektywy 93/13/EWG w warunkach wskazanych przez TSUE. Sam fakt, że wskaźnik jest regulowany, nie wyłącza automatycznie badania warunku umownego przez sąd krajowy.

W praktyce sekwencja jest istotna. Najpierw sąd bada przejrzystość warunku, w tym możliwość zrozumienia jego konsekwencji ekonomicznych. Dopiero potem, jeżeli istnieją ku temu podstawy, może oceniać potencjalnie nieuczciwy charakter postanowienia zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG i art. 3851 Kodeksu cywilnego.

Czy wyrok przesądza o abuzywności klauzuli WIBOR?

Nie, wyrok nie przesądza, że każda klauzula WIBOR jest abuzywna. TSUE wskazał, że samo włączenie zgodnego z ramami regulacyjnymi wskaźnika co do zasady nie oznacza samoistnie znaczącej nierównowagi praw i obowiązków stron.

To zdanie ogranicza ryzyko marketingowych uproszczeń. Kredyt hipoteczny WIBOR 6M może wymagać analizy, lecz wynik postępowania zależy od wersji dokumentów, momentu ich wręczenia, sposobu przedstawienia ryzyka oraz oceny sądu.

  • Wyrok C-471/24 dotyczy wykładni prawa Unii, a nie automatycznego rozliczenia każdej umowy kredytowej.
  • Dyrektywa 93/13/EWG chroni konsumenta przed nieuczciwymi warunkami, lecz wymaga analizy konkretnego postanowienia.
  • Rozporządzenie BMR 2016/1011 jest istotne dla statusu wskaźnika referencyjnego, ale nie zastępuje oceny komunikacji banku z klientem.
  • Komunikat prasowy TSUE nr 14/26 ułatwia orientację w sprawie, lecz podstawowym źródłem pozostaje pełny wyrok.
  • Sąd krajowy ustala fakty, ocenia dowody i rozstrzyga indywidualny spór kredytobiorcy z bankiem.

Jak TSUE rozdzielił obowiązki banku i administratora WIBOR?

TSUE rozdzielił rolę banku udzielającego kredytu od roli administratora wskaźnika referencyjnego. Administrator odpowiada za publikowanie lub udostępnianie głównych elementów metodologii WIBOR, natomiast bank odpowiada za rzetelne przedstawienie klientowi warunków jego własnej umowy oraz skutków zmiennego oprocentowania (źródło: komunikat TSUE nr 14/26, 2026).

Jakie informacje o WIBOR publikuje administrator wskaźnika?

Administrator wskaźnika udostępnia główne elementy metodologii i informacje wymagane przez ramy regulacyjne dla wskaźników referencyjnych. Bank nie przejmuje przez to całej funkcji administratora ani nie musi sam odtwarzać technicznego mechanizmu kalkulacji WIBOR dla każdego kredytobiorcy.

Komisja Nadzoru Finansowego pełni rolę właściwą dla nadzoru nad rynkiem finansowym, ale nie jest stroną umowy kredytowej. W analizie warto wyraźnie odróżniać KNF, administratora wskaźnika i bank.

Kiedy odesłanie klienta do informacji administratora może być wystarczające?

To zależy od treści i dostępności informacji, lecz TSUE dopuścił możliwość odesłania konsumenta do głównych elementów metodologii publikowanych lub udostępnianych przez administratora. Odesłanie nie może służyć ukryciu podstawowych zasad działania oprocentowania określonego w samej umowie.

Przykład: bank może wskazać źródło informacji o WIBOR, ale powinien równocześnie jasno wyjaśnić, że stopa kredytu to wskaźnik powiększony o marżę oraz kiedy nastąpi aktualizacja raty. Sam link lub sama nazwa „WIBOR 6M” nie zastępują czytelnej informacji o ekonomicznym ryzyku.

Czy bank może przedstawiać WIBOR w uproszczony sposób?

Nie, dodatkowe informacje banku nie mogą tworzyć zniekształconego obrazu WIBOR ani skutków zmiennego oprocentowania. Uproszczenie jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy pozostaje rzetelne i nie pomija istotnego ryzyka dla konsumenta.

„Bank może odsyłać konsumenta do informacji administratora, lecz przekazywane dodatkowo wyjaśnienia nie powinny zniekształcać obrazu wskaźnika.” - Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, komunikat prasowy nr 14/26, 2026

  • Administrator wskaźnika referencyjnego odpowiada za informacje o metodologii WIBOR w zakresie wynikającym z właściwych regulacji.
  • Bank odpowiada za treść umowy kredytu, regulaminu oraz informacji przekazywanych klientowi przed zawarciem umowy.
  • WIBOR należy odróżnić od marży banku, ponieważ marża jest elementem ustalanym w relacji kredytowej.
  • Odesłanie do administratora może być pomocne, jeżeli klient otrzymał równocześnie jasne informacje o konstrukcji oprocentowania.
  • Zniekształcenie ryzyka zmiennej stopy może mieć znaczenie przy ocenie przejrzystości konkretnej klauzuli.

Co oznacza wymóg przejrzystości klauzuli zmiennego oprocentowania?

Co oznacza wymóg przejrzystości klauzuli zmiennego oprocentowania?

Przejrzystość klauzuli WIBOR oznacza, że konsument powinien móc zrozumieć nie tylko jej językowe brzmienie, lecz także podstawowy mechanizm ekonomiczny: WIBOR plus marża, terminy aktualizacji i możliwość wzrostu kosztu kredytu. Nie wymaga to od klienta znajomości pełnej metodologii technicznej wskaźnika (źródło: TSUE, C-471/24, 2026).

Jak oceniać informacje przekazane przed zawarciem umowy?

Najpierw należy ułożyć dokumenty chronologicznie i sprawdzić, co kredytobiorca dostał przed podpisaniem umowy, co w dniu podpisania, a co później. Data ma znaczenie, ponieważ dokument przekazany po zawarciu umowy nie wyjaśnia decyzji podejmowanej wcześniej.

Z analizy dokumentacji prowadzonej pod nadzorem radcy prawnego Katarzyny Adamskiej wynika, że podobne formularze mogą różnić się treścią, datą, załącznikami i sposobem powiązania z konkretną umową. Nie wystarcza sam nagłówek „oświadczenie o ryzyku”. Liczy się to, co rzeczywiście wyjaśniono.

Jakie dokumenty trzeba zebrać do analizy umowy kredytowej?

Najlepiej zgromadzić co najmniej siedem grup dokumentów, ponieważ dopiero ich zestawienie pozwala ocenić przejrzystość klauzuli zmiennego oprocentowania. Brak jednego dokumentu nie dowodzi jeszcze nieuczciwości warunku, ale może utrudniać rekonstrukcję procesu zawarcia umowy.

  1. Umowa kredytowa powinna zostać sprawdzona pod kątem definicji WIBOR 6M, marży, dat zmiany oprocentowania i sposobu informowania o nowej racie.
  2. Regulamin obowiązujący przy podpisaniu umowy powinien być porównany z numerem wersji i datą wskazaną w umowie.
  3. Formularz informacyjny powinien pokazywać koszt kredytu oraz ryzyko zmiany stopy, a nie tylko parametry początkowej raty.
  4. Oświadczenia o ryzyku powinny być ocenione pod kątem konkretnej treści, czytelności i chwili ich przekazania klientowi.
  5. Symulacje rat powinny zostać zachowane, ponieważ mogą pokazywać, czy bank prezentował różne scenariusze zmiany oprocentowania.
  6. Harmonogram spłat powinien zostać zestawiony z aneksami i zawiadomieniami o zmianie oprocentowania.
  7. Korespondencja z bankiem może potwierdzać pytania klienta, udzielone odpowiedzi albo brak przekazania określonych materiałów.

Czy brak szczegółowej metodologii oznacza brak przejrzystości?

Nie, brak szczegółowego opisu matematycznej metodologii WIBOR sam w sobie nie oznacza braku przejrzystości. Kluczowe jest to, czy konsument rozumiał działanie zmiennej stopy i mógł racjonalnie ocenić ryzyko wzrostu rat oraz całkowitego kosztu kredytu.

Przykład: zapis „WIBOR 6M + marża 2,00%” może być językowo prosty, ale wymaga dalszego kontekstu, gdy umowa nie wyjaśnia, co oznacza sześciomiesięczna aktualizacja. Inny przykład: symulacja pokazująca wyłącznie ratę początkową może nie wystarczać, jeśli nie przedstawia możliwego wpływu wzrostu wskaźnika.

  • Przejrzystość językowa dotyczy zrozumiałych pojęć i czytelnego zapisu mechanizmu oprocentowania.
  • Przejrzystość ekonomiczna dotyczy możliwości oszacowania skutków wzrostu WIBOR dla raty i kosztu kredytu.
  • Data zawarcia umowy wpływa na ocenę dokumentów, ponieważ obowiązki informacyjne bada się według realiów chwili kontraktowania.
  • Indywidualne uzgodnienie postanowienia może mieć znaczenie przy ocenie na gruncie art. 3851 Kodeksu cywilnego.
  • Analiza powinna obejmować cały proces sprzedażowy, a nie wyłącznie jeden fragment regulaminu.

Czego wyrok C-471/24 nie rozstrzyga automatycznie?

Wyrok C-471/24 nie unieważnił wszystkich umów z WIBOR, nie potwierdził automatycznie ich ważności i nie nakazał usunięcia wskaźnika z kredytów. TSUE przekazał sądom krajowym kryteria wykładni prawa Unii, a ocena faktów, dowodów i skutków pozostaje zadaniem sądu rozpoznającego konkretną sprawę.

Czy TSUE unieważnił wszystkie umowy z WIBOR?

Nie, TSUE nie unieważnił wszystkich umów opartych na WIBOR. Nie wydał też rozstrzygnięcia, które samoistnie obniża ratę, zwraca określoną kwotę lub zastępuje indywidualne badanie umowy.

W sporze mogą pojawić się różne żądania i różne argumenty stron. Ich zasadność zależy od postanowienia umownego, materiału dowodowego, obowiązujących regulacji oraz stanowiska sądu w konkretnej sprawie.

Kto rozstrzyga indywidualny spór po wyroku TSUE?

Sąd krajowy rozstrzyga indywidualny spór, ponieważ TSUE nie ustala dowodów ani nie ocenia wiarygodności stron za polski sąd. Wyrok prejudycjalny wskazuje sposób rozumienia prawa Unii, lecz nie zastępuje postępowania dowodowego.

Rzecznik Finansowy zaznacza, że wykonanie obowiązków informacyjnych wymaga badania konkretnego przypadku, a rozwój orzecznictwa krajowego wymaga dalszej obserwacji. To ostrożne stanowisko jest ważniejsze niż hasła o „pewnej wygranej”.

  • Wyrok nie przesądza o ważności każdej umowy złotowej ze zmiennym oprocentowaniem.
  • Wyrok nie przesądza o nieważności każdej umowy wykorzystującej WIBOR 6M.
  • Wyrok nie gwarantuje powodzenia pozwu o WIBOR ani określonego sposobu rozliczeń.
  • Sąd ocenia dowody dotyczące informacji przekazanych konkretnemu konsumentowi przed zawarciem umowy.
  • Ocena możliwości działania zależy od okoliczności konkretnej sprawy i aktualnego stanu orzecznictwa.

Dlaczego spraw WIBOR nie należy automatycznie porównywać ze sprawami frankowymi?

Dlaczego spraw WIBOR nie należy automatycznie porównywać ze sprawami frankowymi?

Sprawa WIBOR i sprawa kredytu frankowego dotyczą odmiennych mechanizmów umownych: kredyt złotowy ze zmiennym oprocentowaniem opiera się na wskaźniku referencyjnym oraz marży, a kredyt indeksowany lub denominowany do CHF wiąże się z mechanizmem walutowym. Rzecznik Finansowy wskazuje, że tych sporów nie należy utożsamiać (źródło: Rzecznik Finansowy, 2026).

Czym różni się ryzyko WIBOR od ryzyka kursu CHF?

Ryzyko WIBOR dotyczy przede wszystkim zmiany oprocentowania i wysokości raty w kredycie złotowym. Ryzyko kursu CHF dotyczy mechanizmu walutowego, który może wpływać na saldo zadłużenia i rozliczenia wyrażone lub powiązane z walutą obcą.

Orzeczenia TSUE w sprawach C-260/18 Dziubak czy C-520/21 Bank M. dotyczyły innych zagadnień niż sprawa C-471/24. Nie można przenieść ich skutków do umowy WIBOR bez zbadania podstawy prawnej i konstrukcji danego kontraktu.

Czy argumenty frankowe można skopiować do pozwu o WIBOR?

Nie, argumentów ze sporów CHF nie należy kopiować mechanicznie do sprawy WIBOR. Prawnik powinien najpierw ustalić, jakie postanowienie jest kwestionowane, jakie informacje przekazano klientowi oraz jaki cel postępowania jest w ogóle możliwy do obrony.

„Spory dotyczące WIBOR i kredytów frankowych opierają się na różnych konstrukcjach umownych, dlatego wymagają odrębnej analizy.” - Rzecznik Finansowy, omówienie wyroku TSUE ws. WIBOR, 2026

  • WIBOR 6M jest wskaźnikiem referencyjnym używanym przy zmiennym oprocentowaniu, a nie kursem CHF.
  • Marża banku stanowi odrębny element oprocentowania i nie jest tożsama z metodologią wskaźnika.
  • Sprawy frankowe często koncentrują się na ryzyku walutowym, podczas gdy sprawy WIBOR mogą dotyczyć przejrzystości informacji o zmiennej stopie.
  • Dyrektywa 93/13/EWG może mieć znaczenie w obu typach spraw, lecz jej zastosowanie wymaga analizy innych postanowień.
  • Osobny materiał wyjaśniający czym różni się sprawa WIBOR od sprawy frankowej pomaga uniknąć nietrafnych porównań.

Jak wyrok C-471/24 wpływa na decyzję o dalszych działaniach?

Wyrok C-471/24 powinien skłonić kredytobiorcę do uporządkowanej analizy umowy, a nie do natychmiastowej decyzji o pozwie. Przed konsultacją trzeba ustalić treść klauzuli, dokumenty przekazane przed podpisaniem, możliwy cel działania, koszty, czas postępowania oraz ryzyko odmiennej oceny sądu.

Jak przygotować się do rozmowy z prawnikiem?

Zacznij od zebrania pełnej dokumentacji i przygotowania krótkiej osi czasu: data wniosku, data podpisania umowy, aneksy, zmiany oprocentowania oraz istotna korespondencja. Taka chronologia pozwala prawnikowi ocenić nie tylko samą treść klauzuli, ale też rzeczywisty przebieg zawierania umowy.

Pomocny będzie materiał: jak przygotować umowę kredytową do analizy prawnej. Nie zastępuje on opinii prawnej, ale ogranicza ryzyko, że kluczowy regulamin lub formularz pozostanie poza analizą.

Czy po wyroku warto od razu pozywać bank?

To zależy od treści umowy, dowodów, celu kredytobiorcy, kosztów i ryzyka procesowego, dlatego sam wyrok nie wystarcza do odpowiedzialnej decyzji o pozwie. Rzetelna konsultacja powinna omawiać również argumenty banku i scenariusz niekorzystnego rozstrzygnięcia.

Przykład praktyczny: osoba, która posiada umowę i regulamin, ale nie ma symulacji ani oświadczeń, może najpierw wystąpić do banku o kopie dokumentów. Inna osoba może rozważać ugodę, jeśli priorytetem jest przewidywalność, a nie wieloletni spór. Nie ma jednej decyzji właściwej dla wszystkich.

Jak wybrać kancelarię do sprawy WIBOR?

Najpierw sprawdź, czy kancelaria opisuje ryzyka i model wynagrodzenia równie jasno jak możliwe argumenty prawne. Radca prawny lub adwokat powinien wyjaśnić zakres reprezentacji w pierwszej i drugiej instancji, koszty dodatkowe oraz to, czego nie da się uczciwie przewidzieć.

  1. Poproś o analizę obejmującą umowę, regulamin i dokumenty przedkontraktowe, a nie wyłącznie hasło „WIBOR”.
  2. Ustal cel konsultacji, na przykład ocenę zasadności roszczeń, rozmowę ugodową albo analizę ryzyka dalszego kredytowania.
  3. Zapytaj o wynagrodzenie podstawowe, premię za wynik, koszty sądowe i koszty zastępstwa procesowego w razie przegranej.
  4. Sprawdź, czy pełnomocnik ma doświadczenie w sporach dotyczących zmiennego oprocentowania, a nie wyłącznie w sprawach CHF.
  5. Poproś o przedstawienie argumentów banku i ryzyk dowodowych, ponieważ jednostronna ocena nie pomaga podjąć decyzji.
  6. Porównaj warunki z materiałami: pozew czy ugoda z bankiem oraz jak policzyć korzyści, koszty i ryzyka sporu.
  7. Przed podpisaniem umowy z kancelarią przeczytaj jej zakres i skorzystaj z poradnika jak wybrać kancelarię do sprawy bankowej.

Najbezpieczniejsza decyzja po publikacji wyroku polega na oddzieleniu faktów z dokumentów od obietnic marketingowych. Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej radcy prawnego lub adwokata. Ocena możliwości działania i jego skutków zależy od okoliczności konkretnej sprawy.

Najczęściej zadawane pytania

Czy bank musiał przedstawić kredytobiorcy pełną metodologię obliczania WIBOR?

Nie, według wyroku TSUE C-471/24 wymóg przejrzystości nie nakładał na bank obowiązku przekazania szczegółowej metodologii regulowanego wskaźnika WIBOR. Bank nadal powinien jednak rzetelnie wyjaśnić działanie zmiennego oprocentowania oraz możliwe skutki wzrostu raty.

Czy bank mógł odesłać klienta do informacji administratora WIBOR?

Tak, TSUE dopuścił odesłanie do głównych elementów metodologii publikowanych lub udostępnianych przez administratora wskaźnika. Bank nie może jednak posługiwać się takim odesłaniem w sposób, który zaciera mechanizm kredytu lub zniekształca ryzyko ekonomiczne.

Czy wyrok C-471/24 oznacza, że klauzuli WIBOR nie można badać w sądzie?

Nie, klauzula oparta na WIBOR może podlegać kontroli na podstawie dyrektywy 93/13/EWG w warunkach określonych przez TSUE. Sąd musi jednak badać konkretną umowę i konkretne okoliczności, a nie tylko nazwę zastosowanego wskaźnika.

Czy samo zastosowanie WIBOR powoduje nieważność umowy?

Nie, samo zastosowanie WIBOR nie powoduje automatycznie nieważności umowy. TSUE nie unieważnił umów z WIBOR, a wynik ewentualnego sporu zależy między innymi od treści klauzuli, informacji przekazanych konsumentowi i materiału dowodowego.

Jakie dokumenty warto sprawdzić po wyroku TSUE?

Należy sprawdzić umowę, regulamin, formularz informacyjny, oświadczenia o ryzyku, symulacje, harmonogram spłat, aneksy i korespondencję z bankiem. Istotna jest też data doręczenia każdego dokumentu oraz jego związek z konkretną umową.

Czy wyrok dotyczący WIBOR zmienia sytuację frankowiczów?

Nie należy automatycznie przenosić skutków wyroku na kredyty indeksowane lub denominowane do CHF. Umowa WIBOR a umowa frankowa różnią się mechanizmem, źródłem ryzyka i materiałem prawnym, który może mieć znaczenie dla oceny sprawy.

Czy po wyroku warto od razu pozywać bank?

To zależy od indywidualnej analizy, ponieważ sam wyrok nie przesądza o zasadności pozwu ani jego wyniku. Przed decyzją trzeba ocenić dokumenty, cel działania, koszty, ryzyko, czas postępowania i możliwe stanowisko banku.

Źródła i literatura

Źródła i literatura
  1. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, sprawa C-471/24, J.J. przeciwko PKO BP S.A., wyrok z 12 lutego 2026 r., ECLI:EU:C:2026:85.
  2. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, komunikat prasowy nr 14/26, 12 lutego 2026 r.
  3. Rzecznik Finansowy, „Wyrok TSUE ws. WIBOR - realizacja obowiązków informacyjnych kluczowa dla oceny ważności umowy”, 2026.
  4. Dyrektywa Rady 93/13/EWG z 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 2.
  5. Ustawa z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, art. 3851 i następne; aktualne brzmienie należy sprawdzić przed podjęciem działania w oficjalnym publikatorze ISAP.

Przeczytaj również